Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο Λύκος της Ψυχής μου (Magic de Spell)




Εγώ μεγάλωσα με αρχές
ανατροφή και συμβουλές.
Και από αυστηρούς γονείς
οι δάσκαλοι και οι συγγενείς,
σε εμένα είχαν ποντάρει.
Να γίνω το καλό παιδί,
αρνάκι άσπρο και παχύ
της μάνας του καμάρι.



Μα ο λύκος της ψυχής μου τραγουδάει
στο δάσος της ζωής μου ξενυχτά.
Ο λύκος της ψυχής μου τραγουδάει
κανείς τον λύκο δεν τον κυβερνά.

Μα τις ελπίδες τους αυτές,
εγώ τις πρόδωσα που λες
και από θρεφτάρι στο μαντρί
καλύτερα με συγκινεί,
να γίνω εγώ μακάρι
λύκος μαύρος και λιγνός,
του πατέρα του καημός
παρά στη γυάλα ψάρι.

Μα ο λύκος της ψυχής μου τραγουδάει
στο δάσος της ζωής μου ξενυχτά
Ο λύκος της ψυχής μου τραγουδάει
κανείς τον λύκο δεν τον κυβερνά.

Επιστρέψαμε! Δεν θέλω να αρχίσω τις συνήθεις διθυραμβικες δηλώσεις, δρυμήτεροι και άλλα τέτοια, ούτε να δώσω οποιουδήποτε τύπου υποσχέσεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι μου γεννήθηκε η ανάγκη να γράψω κάτι για προσωπική ευχαρίστηση. Έτσι βρήκα ξανά απάγκιο σε αυτό εδώ το "ήρεμο" blog. Ο χρόνος περιορισμένος, τα τραγούδια πολλά. Ας αρχίσουμε λοιπόν το μουσικό μας ταξίδι με ένα συγκρότημα που μας έρχεται από το 1980. Όσο κι αν σας φαίνεται απίστευτο οι Magic de Spell είχαν βγάλει album και πριν το "Διακοπές στο Saragevo" και μάλιστα όχι μόνο ένα ή δύο αλλά έξι. Ναι καλά ακούσατε έξι ολόκληρα albums τα οποία μάλιστα ήταν αγγλόφωνα. Καλά για τους πιο νέους που γνώρισαν τώρα τους magic, εν έτει 2013, δεν ξέρω τί να πω. Πλέον βλέπουμε ένα τυπάκι ανεκδιήγητο για τραγουδιστή, ένα συνονθύλευμα αισθητικής "κουλτούρας" που "ραπάρει" έχοντας παντελής έλειψη ταλέντου. Δεν ξέρω γιατί τον εντάξανε στο group αλλά σε εμάς τους λίγους που τους ακούγαμε την εποχή του τραγουδιστή Ασλάνογλου, για να μή πω για πιο πριν, μας κόπηκαν τελείως τα φτερά, τα πόδια και προπαντώς τα αφτιά. Αν κάνετε ένα γύρω στα μαγαζιά στη πλατεία Μαβίλλης και στους γύρω δρόμους με λίγη "ατυχία" μπορεί και να τον πετύχετε. Μη φοβάστε θα τον προσέξετε. Φωσφορίζει από χιλιόμετρα. Τέλοσπάντων έβγαλα τη χολή μου και συνεχίζω. Σε στίχους του Χάρη Αρώνη και μουσική του Νίκου Μαιντά (τότε μέλος του συγκροτήματος) από το 1995 μας έρχεται το σημερινό μας τραγούδι. Ο λύκος της ψυχής μου. Εν μέσω κρίσης πιστεύω είναι η καλύτερη ευκαιρία να αφήσουμε τον εν λόγω λύκο ελεύθερο. Αρκετά καταπιέστηκε. Να σας πω την αλήθεια, δεν είναι κι άσχημα. Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, οπότε μόνο θα κερδίζουμε και ναι υπάρχει και ψυχή. Υπάρχει και ελεύθερο πνεύμα. Υπάρχει και αγάπη. Καιρός είναι (ναι εν μέσω κρίσης) να τα αφουγκραστούμε. Οι επιθυμίες που είχαμε μικροί κάποια στιγμή θα έρθουν πάλι στο προσκήνιο, όσο και να τις είχαμε καταπλακώσει. Αργά ή γρήγορα θα κάνουν την εμφάνιση τους και θα είναι αργά για να τις αγνοήσουμε πάλι. Για αυτό, όσο μπορείτε, πάρτε τους δρόμους τρέξτε, περπατήστε φύγετε με μία βαλίτσα και ένα ποδήλατο για το άγνωστο, μη σας νοιάζει τίποτα. Έχετε καιρό για φυλακές. Προς το παρόν ζήστε πριν το μετανοιώσετε. Άλλωστε "κανέις τον λύκο δεν τον κυβερνά".

Υ.Γ. Στις φωτογραφίες μη ψάξετε δεν πρόκειται να βρείτε το ανεκδιήγητο τυπάκι...

Ακούστε το

   

Σχόλια

  1. great post! your blog looks very lovely and interesting. im glad if you visit my blog, too <3 keep in touch!

    xx
    beauthi.blogspot.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαραμπού (Ν. Καββαδίας)

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο, πως τις γυναίκες μ' ένα τρόπον ύπουλο μισώ κι ότι μ' αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω. Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσι και κοκό, πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο, κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές, σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο. Ακόμα, λένε πράματα φριχτά πάρα πολύ, που είν' όμως ψέματα χοντρά και κατασκευασμένα, κι αυτό που εστοίχισε σε με πληγές θανατερές κανείς δεν το 'μαθε, γιατί δεν το 'πα σε κανένα. Μ' απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά, και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη, κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω στο χαρτί, εκείνο, που παντοτινή κρυφή πληγή μου εγίνη. Ήμουνα τότε δόκιμος σ' ένα λαμπρό ποστάλ και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία. Τότε τη γνώρισα - σαν άνθος έμοιαζε αλπικό - και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία. Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική, κόρη ενός πλούσιου

Στην Αιωνιότητα

Να ξυπνήσω πεθαμένος και να μ' έχεις αγκαλιά, θα ήμουνα ευτυχισμένος τι κι αν ήμουν μακριά. Θα ήμουνα εγκλωβισμένος μα χαρούμενος ξανά, αφού το δικό σου χάδι θα ένοιωθα παντοτινά Και τα μάτια μου θα κλείσεις με ένα άγγιγμα απαλό, τον σταυρό μου να κρατήσεις να τον έχεις φυλαχτό. Στη χλωμή μου όψη τώρα βλέπεις όλη τη ζωή, που εσύ μου είχες χαρίσει κι έγινε μοναδική. Το σκοτάδι δεν θα απέχει πια καθόλου από το φως και τα βράδια που κοιμάσαι θα έρχομαι πιο ζωντανός. Σαν σκιά μες το σκοτάδι, σαν αέρας απαλός, σαν ανέμελη φιγούρα που την έστειλε ο Θεός. Δεν μπορείς να πιστέψεις πως ο Θάνατος είναι η ζωή. Αιώνια κουβέντα χαμένη σε σιωπή νεκρική. Δεν μπορείς να πιστέψεις πως έτσι θα είμαι πάντα εκεί. Αγγέλου σημάδι θα έχει κάθε φιλί. Καλή σας μέρα. Όπως σας έχω υποσχεθεί κάθε περίπου δέκα αναρτήσεις θα ανεβαίνει κάποιο τραγούδι είτε δικό μου είτε όποιου φίλου επιθυμεί να ανεβάσει κάτι δικό του. Μιας και προς το παρόν η προσπάθεια που γίνεται να ανεβαίνουν στίχοι και

Τετραγωνισμένα Φύλλα (Γιώργος Τσίγκος & Οι Μαύροι Κύκλοι)

Τετραγωνισμένα φύλλα φύλλα πουλημένης έκφρασης φιγουράρουν αποβλακωτικά πίσω από πάγκους με χυμένα σκουπίδια Έγινε το rock στίβες αποτσίγαρων από πελάτες pub που τραβολογιούνται από χιλιοτυπωμένες φάτσες λόγια και παραγγελιές για κανάλια φυγής Ταβέρνα , καφετέρια , pub στρατόπεδο , σπίτι Πάλι απ` την αρχή. Κόλλησαν όλα στο μυαλό μου σαν χυμένοι καφέδες ξεραμένοι στα ίδια λουστραρισμένα τραπεζάκια. Έμποροι μεταπουλούν την ευχαρίστηση με δόσεις άφιλτρων χειμάρων κοροϊδίας σ' αντάλλαγμα χρυσάφι και πιοτό για παραλλαγή Ο χοντρός με την κοιλιά με λιγουρεύεται πίσω απ` τον πάγκο ασθμαίνοντας μια ανάγκη μου κολλημένο κατοστλαρικο στη γυαλιστερή καράφλα του. Ένα τσιγαράκι ρε φίλε. Ένα τσιγάρο ακόμη. Να το κόψω. Να κόψω τον πονοκέφαλο που τσεκουρώνει ύπουλα το κανάλι των σπερμάτων. Φαντάρια με μπλουζάκια παρελθοντολογικών νοήσεων μηρυκάζουν χαμένες ανάσες μέσα σε στενά μπλού-τζιν που ξεβάφουν αίμα και θειάφι. Ξεράσματα ποτάσας ζητούν κατοικία ζά