Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το όνειρο (Silena)



Σαν πιω το δάκρυ σου
γλυκά θα κοιμηθώ
κι από τον ύπνο αυτό
ποτέ δε θα ξυπνήσω
τ΄ αστέρια, το φεγγάρι θα’ χω θησαυρό
και τ΄ όνειρό μου το τρελό θα συναντήσω

Σαν δεις φωτιά
να βγαίνει μέσα απ’ το βυθό
θα΄ ναι ο λυγμός της Αφροδίτης που πονάει
το μυστικό της έχει κρύψει από καιρό
μα η πληγή, μαργαριτάρι που σκορπάει

Μνήμες, σιωπές μετρούν τα χρόνια,
οι έρωτες ζούνε αιώνια
οι δυο καρδιές γίνονται ένα
βλέμμα του απείρου
κλειδί του ονείρου

Γεια σας, σήμερα το βράδυ με περίμενε μία πάρα πολύ ωραία έκπληξη. Ανοίγω το mail μου να δω μήπως με θυμήθηκε κανένας εκτός από τις προσφορές της groupon και των σχετικών sites και τί να δω; Μία καινούρια φίλη, η Silena, μου έστειλε ένα πολύ ωραίο "ποίημα - τραγούδι", όπως το χαρακτήρισε εύστοχα η ίδια. Στο συγκεκριμένο στιχούργημα (μάλλον το "ποίημα - τραγούδι" ακούγεται καλύτερο) εντύπωση μας κάνουν οι πανέμορφες και ζωντανές εικόνες, η μουσικότητα και φυσικά το πάντα διαχρονικό νόημα του. Σε ευχαριστούμε πολύ Silena και ελπίζουμε στο μέλλον να μας έχεις και άλλες τέτοιες εκπλήξεις...

Υ.Γ. Ποιήματα της Silena και όχι μόνο μπορείτε να απολαύσετε στα ιστολογία της:
http://poetry-of-silena.blogspot.com και http://www.silena26.blogspot.com
.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαραμπού (Ν. Καββαδίας)

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο, πως τις γυναίκες μ' ένα τρόπον ύπουλο μισώ κι ότι μ' αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω. Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσι και κοκό, πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο, κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές, σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο. Ακόμα, λένε πράματα φριχτά πάρα πολύ, που είν' όμως ψέματα χοντρά και κατασκευασμένα, κι αυτό που εστοίχισε σε με πληγές θανατερές κανείς δεν το 'μαθε, γιατί δεν το 'πα σε κανένα. Μ' απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά, και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη, κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω στο χαρτί, εκείνο, που παντοτινή κρυφή πληγή μου εγίνη. Ήμουνα τότε δόκιμος σ' ένα λαμπρό ποστάλ και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία. Τότε τη γνώρισα - σαν άνθος έμοιαζε αλπικό - και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία. Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική, κόρη ενός πλούσιου

Τι να Θυμηθώ (Απόστολος Ρίζος)

Μη πετάει φτερό στο πέλαγο Και μαντάτο απ' την Αθήνα Τι να θυμηθώ απ' τα μάτια σου Που 'χω να τα δω ένα μήνα Στ' άγρια σοκάκια της ψυχής Ψάχνω μα δε σ' ανταμώνω Α, να κοιμηθώ να σ' ονειρευτώ Που με ξέχασες και λιώνω Ούτε που σαλεύει το νερό Ούτε μου μιλούν οι γλάροι Μου άργησες πολύ, πες μου πως θα 'ρθεις Πριν να σβήσουνε οι φάροι Μετά τις δύο πολύ καλές αναρτήσεις ξένου ρεπερτορίου, επιστρέφουμε στο ελληνικό με ένα κομμάτι που όταν το πρωτοάκουσα απλά δεν μπορούσα να το ξεχάσω. Είχε καρφωθεί στο μυαλό μου και το σιγοτραγουδούσα συνέχεια. Το σημερινό μας τραγούδι λοιπόν έχει τίτλο "Τι να θυμηθώ" και μας έρχεται από τον δίσκο "Ένας κύκνος κλαίει" του Απόστολου Ρίζου. Αξίζει να σημειωθεί ότι στίχους και μουσική σε όλα τα τραγούδια του δίσκου έχει γράψει ο Νίκος Ζούδιαρης. Ο οποίος εμπιστεύτηκε το 2001 τον πρωτοεμφανιζόμενο τότε Απόστολο Ρίζο να ερμηνεύσει τα τραγούδια του. Ο απόστολος Ρίζος έρχεται στην Αθήνα 18 χρονών σαν φο

Το παπάκι (Νικόλας Άσιμος)

Έχω ένα παπάκι να μου κάνει πα να μου κάνει πα, πα, πα Και ένα κουνελάκι που όλο μου κουνάει που όλο μου κουνάει τ' αφτιά Και δε μου καίγεται καρφί αν εσύ περνάς και δε μου ξαναμιλάς Ίσως να ξανάρθεις όταν θα έχω πια όταν, θα έχω πια χαθεί κι ή θα μ' έχουν θάψει ή θα έχω μα- ή θα έχω μαραθεί Και ας μη σου καίγεται καρφί Και ας συνήθισες και ας συνήθισες και εσύ "Δεν είμαι συν-θέτης είμαι πλην-θέτης" είχε πει ο Νικόλαος Ασημόπουλος σε συνέντευξη που είχε δώσει στον Γιώργο Βιδάλη δέκα μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Ένας σεμνός καλλιτέχνης, με όλη τη σημασία της λέξης που δεν άντεξε το σύστημα. Έλεγε "με λένε Νικόλα Άσιμο ούτε Νικόλαο, ούτε Νίκο, ούτε Ασημόπουλο. Άσιμο, και με γιώτα".Τα λόγια είναι περιττά όμως ας τον θυμηθούμε μέσα από ένα σπουδαίο τραγούδι του. Το παπάκι είναι ένα τραγούδι που το έγραψε ο Άσιμος για να κοιμίζει την κόρη του. Την πρώτη φορά που το άκουσα δεν μου πέρασε καν από το μυαλό ότι πρόκειται για νανούρισμα. Είναι