Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το όνειρο (Silena)



Σαν πιω το δάκρυ σου
γλυκά θα κοιμηθώ
κι από τον ύπνο αυτό
ποτέ δε θα ξυπνήσω
τ΄ αστέρια, το φεγγάρι θα’ χω θησαυρό
και τ΄ όνειρό μου το τρελό θα συναντήσω

Σαν δεις φωτιά
να βγαίνει μέσα απ’ το βυθό
θα΄ ναι ο λυγμός της Αφροδίτης που πονάει
το μυστικό της έχει κρύψει από καιρό
μα η πληγή, μαργαριτάρι που σκορπάει

Μνήμες, σιωπές μετρούν τα χρόνια,
οι έρωτες ζούνε αιώνια
οι δυο καρδιές γίνονται ένα
βλέμμα του απείρου
κλειδί του ονείρου

Γεια σας, σήμερα το βράδυ με περίμενε μία πάρα πολύ ωραία έκπληξη. Ανοίγω το mail μου να δω μήπως με θυμήθηκε κανένας εκτός από τις προσφορές της groupon και των σχετικών sites και τί να δω; Μία καινούρια φίλη, η Silena, μου έστειλε ένα πολύ ωραίο "ποίημα - τραγούδι", όπως το χαρακτήρισε εύστοχα η ίδια. Στο συγκεκριμένο στιχούργημα (μάλλον το "ποίημα - τραγούδι" ακούγεται καλύτερο) εντύπωση μας κάνουν οι πανέμορφες και ζωντανές εικόνες, η μουσικότητα και φυσικά το πάντα διαχρονικό νόημα του. Σε ευχαριστούμε πολύ Silena και ελπίζουμε στο μέλλον να μας έχεις και άλλες τέτοιες εκπλήξεις...

Υ.Γ. Ποιήματα της Silena και όχι μόνο μπορείτε να απολαύσετε στα ιστολογία της:
http://poetry-of-silena.blogspot.com και http://www.silena26.blogspot.com
.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαραμπού (Ν. Καββαδίας)

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο, πως τις γυναίκες μ' ένα τρόπον ύπουλο μισώ κι ότι μ' αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω. Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσι και κοκό, πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο, κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές, σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο. Ακόμα, λένε πράματα φριχτά πάρα πολύ, που είν' όμως ψέματα χοντρά και κατασκευασμένα, κι αυτό που εστοίχισε σε με πληγές θανατερές κανείς δεν το 'μαθε, γιατί δεν το 'πα σε κανένα. Μ' απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά, και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη, κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω στο χαρτί, εκείνο, που παντοτινή κρυφή πληγή μου εγίνη. Ήμουνα τότε δόκιμος σ' ένα λαμπρό ποστάλ και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία. Τότε τη γνώρισα - σαν άνθος έμοιαζε αλπικό - και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία. Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική, κόρη ενός πλούσιου

Στην Αιωνιότητα

Να ξυπνήσω πεθαμένος και να μ' έχεις αγκαλιά, θα ήμουνα ευτυχισμένος τι κι αν ήμουν μακριά. Θα ήμουνα εγκλωβισμένος μα χαρούμενος ξανά, αφού το δικό σου χάδι θα ένοιωθα παντοτινά Και τα μάτια μου θα κλείσεις με ένα άγγιγμα απαλό, τον σταυρό μου να κρατήσεις να τον έχεις φυλαχτό. Στη χλωμή μου όψη τώρα βλέπεις όλη τη ζωή, που εσύ μου είχες χαρίσει κι έγινε μοναδική. Το σκοτάδι δεν θα απέχει πια καθόλου από το φως και τα βράδια που κοιμάσαι θα έρχομαι πιο ζωντανός. Σαν σκιά μες το σκοτάδι, σαν αέρας απαλός, σαν ανέμελη φιγούρα που την έστειλε ο Θεός. Δεν μπορείς να πιστέψεις πως ο Θάνατος είναι η ζωή. Αιώνια κουβέντα χαμένη σε σιωπή νεκρική. Δεν μπορείς να πιστέψεις πως έτσι θα είμαι πάντα εκεί. Αγγέλου σημάδι θα έχει κάθε φιλί. Καλή σας μέρα. Όπως σας έχω υποσχεθεί κάθε περίπου δέκα αναρτήσεις θα ανεβαίνει κάποιο τραγούδι είτε δικό μου είτε όποιου φίλου επιθυμεί να ανεβάσει κάτι δικό του. Μιας και προς το παρόν η προσπάθεια που γίνεται να ανεβαίνουν στίχοι και

Τετραγωνισμένα Φύλλα (Γιώργος Τσίγκος & Οι Μαύροι Κύκλοι)

Τετραγωνισμένα φύλλα φύλλα πουλημένης έκφρασης φιγουράρουν αποβλακωτικά πίσω από πάγκους με χυμένα σκουπίδια Έγινε το rock στίβες αποτσίγαρων από πελάτες pub που τραβολογιούνται από χιλιοτυπωμένες φάτσες λόγια και παραγγελιές για κανάλια φυγής Ταβέρνα , καφετέρια , pub στρατόπεδο , σπίτι Πάλι απ` την αρχή. Κόλλησαν όλα στο μυαλό μου σαν χυμένοι καφέδες ξεραμένοι στα ίδια λουστραρισμένα τραπεζάκια. Έμποροι μεταπουλούν την ευχαρίστηση με δόσεις άφιλτρων χειμάρων κοροϊδίας σ' αντάλλαγμα χρυσάφι και πιοτό για παραλλαγή Ο χοντρός με την κοιλιά με λιγουρεύεται πίσω απ` τον πάγκο ασθμαίνοντας μια ανάγκη μου κολλημένο κατοστλαρικο στη γυαλιστερή καράφλα του. Ένα τσιγαράκι ρε φίλε. Ένα τσιγάρο ακόμη. Να το κόψω. Να κόψω τον πονοκέφαλο που τσεκουρώνει ύπουλα το κανάλι των σπερμάτων. Φαντάρια με μπλουζάκια παρελθοντολογικών νοήσεων μηρυκάζουν χαμένες ανάσες μέσα σε στενά μπλού-τζιν που ξεβάφουν αίμα και θειάφι. Ξεράσματα ποτάσας ζητούν κατοικία ζά