Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Dans ma rue (ZAZ)



j'habite un coin du vieux Montmartre
Mon père rentre soûl tous les soirs
Et pour nous nourrir tous les quatre
Ma pauvre mére travaille au lavoir.
Moi j'suis malade, j'rêve à ma fenêtre me
Je regarde passer les gens d'ailleurs
Quand le jour vient à disparaître
Il y a des choses qui me font un peu peur
Dans ma rue il y a des gens qui s' prominent
J'les entends chuchoter dans la nuit
Quand je m'endors bercée par une rengaine
J'suis soudain réveillée par des cris
Des coups d'sifflet, des pas qui traînent, qui vont et viennent
Puis le silence qui me fait froid dans tout le Coeur
Dans ma rue il y a des ombres qui s' prominent
Et je tremble et j'ai froid et j'ai peur
Mon père m'a dit un jour : "la fille,
Tu ne vas pas rester là sans fin
T'es bonn' à rien, ça c'est d'famille
Faudrait voir à gagner ton pain
Les hommes te trouvent plutôt jolie
Tu n'auras qu'à sortir le soir
Il y'a bien des femmes qui gagnent leur vie
En "s' ballant sur le trottoir"

Dans ma rue il y a des femmes qui s' prominent
J'les entends fredonner dans la nuit
Quand je m'endors bercée par une rengaine
J'suis soudain réveillée par des cris
Des coups d'sifflet, des pas qui traînent, qui vont et viennent Puis le silence qui me fait froid dans tout le Coeur
Dans ma rue il y a des femmes qui s' prominent
Et je tremble et j'ai froid et j'ai peur
Et depuis des semaines et des semaines
J'ai plus d' maison, j'ai plus d'argent
J' sais pas comment les autres s'y prennent
Mais j'ai pas pu trouver d' client
J'demande l'aumône aux gens qui passent
Un morceau d' pain, un peu d' chaleur
J'ai pourtant pas beaucoup d'audace
Maintenant c'est moi qui leur fait peur
Dans ma rue tous les soirs je m' promène
On m'entend sangloter dans la nuit
Quand le vent jette au ciel sa rengaine
Tout mon corps est glacé par la pluie
Mais je n' peux plus, j'attends sans cesse que le bon Dieu vienne
Pour m'inviter à me réchauffer tout près de Lui for
Dans ma rue il y a des anges qui m'emmènent
Pour toujours mon cauchemar est fini

Γεια σας, σήμερα για πρώτη φορά θα ασχοληθούμε με ένα ξένο αλλά όχι αγγλόφωνο τραγούδι. Το σημερινό τραγούδι μας έρχεται από την Γαλλία και σε πρώτη εκτέλεση το είχε πει η Edith Piaf. Τώρα η τριαντάχρονη ZAZ κατά κόσμον Isabelle Geffroy έρχεται με μια απίστευτη επανεκτέλεση του κομματιού στο καινούργιο της album με τίτλο "je veux". Στο πρώτο album της ΖΑΖ φαίνονται καθαρά οι επιρροές της από την jazz, αλλά δεν μένει μόνο εκεί. Συνδυάζει με ξεχωριστό τρόπο στοιχεία τσιγγάνικης μουσικής, soul ακόμα και pop. Οι ομοιότητες στην φωνή της με την Edith Piaf είναι χαρακτηριστικές. Αυτό φαίνεται και από το "Dans ma rue" αλλά και από το "Ni oui ni non". Πάντως, αυτές οι συγκρίσεις μάλλον δεν θα έπρεπε να γίνονται γιατί από τη μία η Edith Piaf είναι ένας θρύλος αλλά και από την άλλη η ZAZ είναι μία κοπέλα με ιδιαίτερη φωνή και πολύ ταλέντο που αυτές οι συγκρίσεις μπορεί να την κολακεύουν αλλά σίγουρα την αδικούν αφού από τα τραγούδια της βγάζει καθαρά την δική της προσωπικότητα.
Μετά από λίγο ψάξιμο στο διαδίκτυο βρήκα την αγγλική μετάφραση του κομματιού (μιας και τα γαλλικά μου είναι σε άθλιο επίπεδο) και σας την παραθέτω

I live at the corner of old montmartre
my father returns drunk every night
and the four of us are fed (And in order to feed us)
My poor mother works at the washhouse
I am sick, I dream through my window
I look pass people moreover (I watch the people pass)
when the day comes to vanish
there are things that brought me a little fear (This is Ok but should be in present tense)
in my street there are people who take a walk
I hear their whispers in the night
when I’m sent to sleep nourished by the corny old tunes (bercee=rocked to sleep, soothed)
I am suddenly waken from the cries
the final whistle, to stop those lurking, who go and come (Blows on whistles, lingering footsteps, which comme and go)
then the silence that makes me cold in every heart
in my street there are ghosts who take a walk
and I shake and I am cold and I am afraid
my father he tells me one day: “ daughter,
you will not stay here without an end (OR forvever)
you are good at nothing, this is familly (You're good for nothing, it's a family trait)
it’s a mistake to see at earning enough for your bread (You ought to try to find a way to...)
the men find you rather pretty
you go out at night (You'd only have to go out [to work] at night)
there are good women who acquire their lives (earn their living)
in “ dangling themselves over the sidewalk” (swaying their hips)
in my street there are women who take a walk
I hear them sing softly in the night
when I’m sent to sleep nourished by the corny old tunes
I am suddenly am waken from the cries
the final whistle, to stop those lurking, who go and come
then the silence that makes me cold in all the hearts (my whole heart)
in my street there are women who take a walk
and I shake and I’m cold and I’m afraid
and after weaks and the weak (And now it's already been weeks and weeks that)
I have more home,I have more money (no longer a home, money)
I know the others (I don't know how the others go about it, manage it)
but I didn’t try looking for clinets (I couldn't find any)
I asked all people who passed by for charity
a piece of bread, a little bit of warmth
I had however not much of boldness
now it is me who fears them (I make them afraid)
in my street all nights I go for a walk
they hear me sob in the night
when the wind drops from the heavens it's corny old tune
all my body is ice for the rain
but I can’t anymore, I waited ceaselessly (for the good god to come)
an invitation to be warmed all near him
in my street there are angles who took me (are taking me away)
for always my nightmares are finished!

Ακούστε το


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαραμπού (Ν. Καββαδίας)

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί
πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο,
πως τις γυναίκες μ' ένα τρόπον ύπουλο μισώ
κι ότι μ' αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω.

Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσι και κοκό,
πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο,
κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές,
σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο.

Ακόμα, λένε πράματα φριχτά πάρα πολύ,
που είν' όμως ψέματα χοντρά και κατασκευασμένα,
κι αυτό που εστοίχισε σε με πληγές θανατερές
κανείς δεν το 'μαθε, γιατί δεν το 'πα σε κανένα.

Μ' απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά,
και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη,
κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω στο χαρτί,
εκείνο, που παντοτινή κρυφή πληγή μου εγίνη.

Ήμουνα τότε δόκιμος σ' ένα λαμπρό ποστάλ
και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία.
Τότε τη γνώρισα - σαν άνθος έμοιαζε αλπικό -
και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία.

Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική,
κόρη ενός πλούσιου Αιγύπτιου όπου 'χε αυτοκτονήσει,
ταξίδευε τη…

Τι να Θυμηθώ (Απόστολος Ρίζος)

Μη πετάει φτερό στο πέλαγο
Και μαντάτο απ' την Αθήνα
Τι να θυμηθώ απ' τα μάτια σου
Που 'χω να τα δω ένα μήνα

Στ' άγρια σοκάκια της ψυχής
Ψάχνω μα δε σ' ανταμώνω
Α, να κοιμηθώ να σ' ονειρευτώ
Που με ξέχασες και λιώνω

Ούτε που σαλεύει το νερό
Ούτε μου μιλούν οι γλάροι
Μου άργησες πολύ, πες μου πως θα 'ρθεις
Πριν να σβήσουνε οι φάροι
Μετά τις δύο πολύ καλές αναρτήσεις ξένου ρεπερτορίου, επιστρέφουμε στο ελληνικό με ένα κομμάτι που όταν το πρωτοάκουσα απλά δεν μπορούσα να το ξεχάσω. Είχε καρφωθεί στο μυαλό μου και το σιγοτραγουδούσα συνέχεια. Το σημερινό μας τραγούδι λοιπόν έχει τίτλο "Τι να θυμηθώ" και μας έρχεται από τον δίσκο "Ένας κύκνος κλαίει" του Απόστολου Ρίζου. Αξίζει να σημειωθεί ότι στίχους και μουσική σε όλα τα τραγούδια του δίσκου έχει γράψει ο Νίκος Ζούδιαρης. Ο οποίος εμπιστεύτηκε το 2001 τον πρωτοεμφανιζόμενο τότε Απόστολο Ρίζο να ερμηνεύσει τα τραγούδια του. Ο απόστολος Ρίζος έρχεται στην Αθήνα 18 χρονών σαν φοιτητής στο πολυτεχνείο. Τ…

Το παπάκι (Νικόλας Άσιμος)

Έχω ένα παπάκι να μου κάνει πα
να μου κάνει πα, πα, πα
Και ένα κουνελάκι που όλο μου κουνάει
που όλο μου κουνάει τ' αφτιά

Και δε μου καίγεται καρφί
αν εσύ περνάς και δε μου ξαναμιλάς

Ίσως να ξανάρθεις όταν θα έχω πια
όταν, θα έχω πια χαθείκι ή θα μ' έχουν θάψει
ή θα έχω μα- ή θα έχω μαραθεί

Και ας μη σου καίγεται καρφί
Και ας συνήθισες και ας συνήθισες και εσύ

"Δεν είμαι συν-θέτης είμαι πλην-θέτης" είχε πει ο Νικόλαος Ασημόπουλος σε συνέντευξη που είχε δώσει στον Γιώργο Βιδάλη δέκα μήνες πριν φύγει από τη ζωή.Ένας σεμνός καλλιτέχνης, με όλη τη σημασία της λέξης που δεν άντεξε το σύστημα. Έλεγε "με λένε Νικόλα Άσιμο ούτε Νικόλαο, ούτε Νίκο, ούτε Ασημόπουλο. Άσιμο, και με γιώτα".Τα λόγια είναι περιττά όμως ας τον θυμηθούμε μέσα από ένα σπουδαίο τραγούδι του. Το παπάκι είναι ένα τραγούδι που το έγραψε ο Άσιμος για να κοιμίζει την κόρη του. Την πρώτη φορά που το άκουσα δεν μου πέρασε καν από το μυαλό ότι πρόκειται για νανούρισμα. Είναι μεν πάρα πολύ τρυφερό δείχνοντας μ…