Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τη Φάτσα μου Βαρέθηκα (Βλάσσης Μπονάτσος)


Τη φάτσα μου βαρέθηκα ρε φίλε
πάρτη και δώσ' μου τη δικιά σου
την φάτσα μου την μπούχτισα όλη μέρα
γουστάρω και την κοπελιά σου.

Γουστάρω να καπνίσω αν μου καπνίσει
γουστάρω μαύρο παντελόνι
γουστάρω να βγω έξω σαν παλιάτσος
μέσα στη ζέστη και το χιόνι.

Τη φάτσα μου βαρέθηκα ρε φίλε
πάμε κανένα ταξιδάκι
ας αγαπήσουμε κι οι δυο το ίδιο κορίτσι
κι οι τρεις ας πάμε για ουζάκι.

Γουστάρω ν' αρπαχτούμε μες στο δρόμο
κι όταν θα μοιάζουμε πια τόσο
ο σατανάς θα μας μπερδεύει φίλε,
κάποια στιγμή θα σε σκοτώσω.
Αυτή τη στιγμή θα ήθελα λίγη ησυχία. Υποδεχθείτε ένα καταπληκτικό τραγουδιστή, έναν αξιαγάπητο ηθοποιό, έναν απίστευτο παρουσιαστή και έναν μοναδικό άνθρωπο που αν και έφυγε από κοντά μας στις 14 Οκτωβρίου του 2004 κατάφερε με τη φωνή του, τις ατάκες του, τη ζωή του να μας σημαδέψει αιώνια. Ο Βλάσσης Μπονάτσος ξεκίνησε την καριέρα του ιδρύοντας τους "Πελόμα Μποκιού", στις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα. Μιλάμε για ένα θρυλικό συγκρότημα παρά τα μόλις 2 χρόνια που υπήρξε στην ελληνική μουσική σκηνή. Αξίζει να αναφέρουμε ότι το όνομα του συγκροτήματος προέρχεται από τα αρχικά των ονομάτων των μελών του. Κάπου στο 1976 στον δίσκο "Επικίνδυνη Ισορροπία" βρίσκεται το τραγούδι "Τη φάτσα μου βαρέθηκα". Οι στίχοι του σπάνε κόκαλα, η μουσική του το ίδιο. Πρόκειται για την τρομερή, "χρυσή εποχή" 1970-1980. Η παραγωγή απίστευτη και μέσα σε όλα αυτά η φιγούρα του Βλάσση. Του Βλάσση με το καπέλο, με τα μαύρα γυαλιά, με το μουστάκι. Αυτού του ανθρώπου που έμοιαζε να μην συμβιβάστηκε ποτέ. Από τα τραγούδια του μέχρι τα show στην τηλεόραση ήταν πρωτοπόρος και με το μοναδικό του ύφος, το γέλιο του και τα αξιομνημόνευτα λόγια του ερχότανε τόσο κοντά μας που μας ψιθύριζε στο αυτί ότι φοβόμασταν να κάνουμε. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με αυτό το χαοτικό τραγούδι. Σε ωθεί σαν ένα διαβολάκι να κάνεις ότι πραγματικά "γουστάρεις", χωρίς φραγμούς, χωρίς καθωσπρεπισμούς να βρεις τον άλλο σου εαυτό και γιατί όχι να έρθεις σε ρήξη μαζί του. Όχι ψέμματα, πρέπει να έρθεις σε ρήξη μαζί του, επιβάλλεται. Μόνο έτσι θα ελευθερωθείς και θα ξέρεις ποιος πραγματικά είσαι. Ίσως να τα παραλέω...όχι βέβαια και λίγα λέω. Ακούστε το τραγούδι παρέα με ¨εσάς" και καθώς φτάνει στο τέλος κρατήστε ασφαλής απόσταση από τον εαυτό σας. Τα καλύτερα τότε έρχονται...

Υ.Γ. Τους στίχους στο "Τη φάτσα μου βαρέθηκα" έχει γράψει ο Ανδρέας Αγγελάκης και τη μουσική ο Σπύρος Βλασσόπουλος.

Ακούστε το



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαραμπού (Ν. Καββαδίας)

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο, πως τις γυναίκες μ' ένα τρόπον ύπουλο μισώ κι ότι μ' αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω. Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσι και κοκό, πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο, κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές, σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο. Ακόμα, λένε πράματα φριχτά πάρα πολύ, που είν' όμως ψέματα χοντρά και κατασκευασμένα, κι αυτό που εστοίχισε σε με πληγές θανατερές κανείς δεν το 'μαθε, γιατί δεν το 'πα σε κανένα. Μ' απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά, και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη, κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω στο χαρτί, εκείνο, που παντοτινή κρυφή πληγή μου εγίνη. Ήμουνα τότε δόκιμος σ' ένα λαμπρό ποστάλ και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία. Τότε τη γνώρισα - σαν άνθος έμοιαζε αλπικό - και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία. Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική, κόρη ενός πλούσιου

Στην Αιωνιότητα

Να ξυπνήσω πεθαμένος και να μ' έχεις αγκαλιά, θα ήμουνα ευτυχισμένος τι κι αν ήμουν μακριά. Θα ήμουνα εγκλωβισμένος μα χαρούμενος ξανά, αφού το δικό σου χάδι θα ένοιωθα παντοτινά Και τα μάτια μου θα κλείσεις με ένα άγγιγμα απαλό, τον σταυρό μου να κρατήσεις να τον έχεις φυλαχτό. Στη χλωμή μου όψη τώρα βλέπεις όλη τη ζωή, που εσύ μου είχες χαρίσει κι έγινε μοναδική. Το σκοτάδι δεν θα απέχει πια καθόλου από το φως και τα βράδια που κοιμάσαι θα έρχομαι πιο ζωντανός. Σαν σκιά μες το σκοτάδι, σαν αέρας απαλός, σαν ανέμελη φιγούρα που την έστειλε ο Θεός. Δεν μπορείς να πιστέψεις πως ο Θάνατος είναι η ζωή. Αιώνια κουβέντα χαμένη σε σιωπή νεκρική. Δεν μπορείς να πιστέψεις πως έτσι θα είμαι πάντα εκεί. Αγγέλου σημάδι θα έχει κάθε φιλί. Καλή σας μέρα. Όπως σας έχω υποσχεθεί κάθε περίπου δέκα αναρτήσεις θα ανεβαίνει κάποιο τραγούδι είτε δικό μου είτε όποιου φίλου επιθυμεί να ανεβάσει κάτι δικό του. Μιας και προς το παρόν η προσπάθεια που γίνεται να ανεβαίνουν στίχοι και

Τετραγωνισμένα Φύλλα (Γιώργος Τσίγκος & Οι Μαύροι Κύκλοι)

Τετραγωνισμένα φύλλα φύλλα πουλημένης έκφρασης φιγουράρουν αποβλακωτικά πίσω από πάγκους με χυμένα σκουπίδια Έγινε το rock στίβες αποτσίγαρων από πελάτες pub που τραβολογιούνται από χιλιοτυπωμένες φάτσες λόγια και παραγγελιές για κανάλια φυγής Ταβέρνα , καφετέρια , pub στρατόπεδο , σπίτι Πάλι απ` την αρχή. Κόλλησαν όλα στο μυαλό μου σαν χυμένοι καφέδες ξεραμένοι στα ίδια λουστραρισμένα τραπεζάκια. Έμποροι μεταπουλούν την ευχαρίστηση με δόσεις άφιλτρων χειμάρων κοροϊδίας σ' αντάλλαγμα χρυσάφι και πιοτό για παραλλαγή Ο χοντρός με την κοιλιά με λιγουρεύεται πίσω απ` τον πάγκο ασθμαίνοντας μια ανάγκη μου κολλημένο κατοστλαρικο στη γυαλιστερή καράφλα του. Ένα τσιγαράκι ρε φίλε. Ένα τσιγάρο ακόμη. Να το κόψω. Να κόψω τον πονοκέφαλο που τσεκουρώνει ύπουλα το κανάλι των σπερμάτων. Φαντάρια με μπλουζάκια παρελθοντολογικών νοήσεων μηρυκάζουν χαμένες ανάσες μέσα σε στενά μπλού-τζιν που ξεβάφουν αίμα και θειάφι. Ξεράσματα ποτάσας ζητούν κατοικία ζά