Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μάνα (Λεωνίδας Μπαλάφας)

Μάνα μη με συμβουλεύεις
είμαι μεγάλος πια
έχω ανοίξει τα φτερά μου
ανεβαίνω τα σκαλιά μου
χάραξα τα όνειρα μου
και έχει μάνα μου ουσία

μην σε πιάνει απελπισία.

Θα έχω μάτια και στη πλάτη

κι ένα καλό σκοπό
κάθε ένα μονοπάτι
θα χει να μου δώσει κάτι
κάτι για να συνεχίζω
και ποτέ να μη λυγίζω

ως το τέλος να ελπίζω.

Κι αν έρθουν στεναχώριες
θα έρθουν και χαρές
έχει μάνα μου ουσία
μη σε πιάνει απελπισία

ότι βρέξει ας κατεβάσει
έχω χρόνια για να πάθω
αν δεν πάθω πως θα μάθω.


Κι αν η μοίρα πει αντίο

κι είμαι εγώ ο τυχερός
είχε μάνα μου ουσία

μη σε πιάσει απελπισία.


Σήμερα θα ασχοληθούμε με έναν καλλιτέχνη που θα έπρεπε οι περισσότεροι να τον γνωρίζουμε από το γνωστό Reality ψευτο-ταλέντων Fame Story. Ωστόσο αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι οι περισσότεροι (βάζοντας μέσα και τον εαυτό μου) τον μάθαμε λίγο αργότερα. Χαρακτηριστικά θυμάμαι ότι άκουγα τραγούδια του και έλεγα επιτέλους κάτι νέο και φρέσκο, χωρίς να ξέρω ότι είχε συμμετάσχει στο Reality. Αναφέρομαι στον Λεωνίδα Μπαλάφα που για την ιστορία κέρδισε στο συγκεκριμένο παιχνίδι χωρίς καθόλου κόπο. Θέλω με λίγα λόγια να πω ότι το παιχνίδι δεν τον στιγμάτισε, δεν του έκανε κακό με την έννοια ότι δεν τον δείχνουνε και λένε να ακόμα ένας από τις "φούσκες" της τηλεόρασης. Και αν το δούμε και από άλλη οπτική, μάλλον καλό του έκανε αφού κέρδισε και 200.000 ευρώ. Ούτως η άλλος ήταν μεγάλο ταλέντο και πριν το παιχνίδι. Βέβαια ο Λεωνίδας είναι εξαίρεση και καμία σχέση δεν έχει με την πλειοψηφία των "τραγουδιστών" που μαζικά κάνουν, έναν maximum δύο δίσκους και εξαφανίζονται. Ο Λεωνίδας έχει έρθει για να μείνει και θα μείνει. Δείχνοντας σεβασμό σε αυτό που κάνει με όρεξη και δουλειά μας έχει χαρίσει μέχρι στιγμής πολύ όμορφα τραγούδια. Άλλωστε καλλιτέχνης δεν είναι μόνο δισκογραφία αλλά και ζωντανές εμφανίσεις και εκεί ο Λεωνίδας έχει κερδίσει όλους τους θαυμαστές του. Πάντα με χαμόγελο έρχεται κοντά στο κοινό του και χωρίς καμία υπεροψία πίνει το ποτό του μαζί του (το πρώτο, το δεύτερο, το τρίτο...). Το σημερινό μας τραγούδι βρίσκεται στο τελευταίο album του Λεωνίδα με τίτλο "Ανοιξάτικη Μέρα". Πρόκειται για μια ολοκληρωμένη δουλειά με τραγούδια που αρκετά από αυτά τα ξέρουμε από live εμφανίσεις, το ραδιόφωνο και φυσικά το youtube. Το τραγούδι "Μάνα" σε στίχους και μουσική του ίδιου, με λαϊκά λόγια και στοιχεία παραδοσιακής μουσικής μας συνεπαίρνει δείχνοντας πως ο Λεωνίδας εκτός από funky εκτελέσεις τραγουδιών τα καταφέρνει εξίσου καλά και σε άλλα είδη.

Ακούστε το


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαραμπού (Ν. Καββαδίας)

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο, πως τις γυναίκες μ' ένα τρόπον ύπουλο μισώ κι ότι μ' αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω. Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσι και κοκό, πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο, κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές, σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο. Ακόμα, λένε πράματα φριχτά πάρα πολύ, που είν' όμως ψέματα χοντρά και κατασκευασμένα, κι αυτό που εστοίχισε σε με πληγές θανατερές κανείς δεν το 'μαθε, γιατί δεν το 'πα σε κανένα. Μ' απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά, και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη, κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω στο χαρτί, εκείνο, που παντοτινή κρυφή πληγή μου εγίνη. Ήμουνα τότε δόκιμος σ' ένα λαμπρό ποστάλ και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία. Τότε τη γνώρισα - σαν άνθος έμοιαζε αλπικό - και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία. Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική, κόρη ενός πλούσιου

Στην Αιωνιότητα

Να ξυπνήσω πεθαμένος και να μ' έχεις αγκαλιά, θα ήμουνα ευτυχισμένος τι κι αν ήμουν μακριά. Θα ήμουνα εγκλωβισμένος μα χαρούμενος ξανά, αφού το δικό σου χάδι θα ένοιωθα παντοτινά Και τα μάτια μου θα κλείσεις με ένα άγγιγμα απαλό, τον σταυρό μου να κρατήσεις να τον έχεις φυλαχτό. Στη χλωμή μου όψη τώρα βλέπεις όλη τη ζωή, που εσύ μου είχες χαρίσει κι έγινε μοναδική. Το σκοτάδι δεν θα απέχει πια καθόλου από το φως και τα βράδια που κοιμάσαι θα έρχομαι πιο ζωντανός. Σαν σκιά μες το σκοτάδι, σαν αέρας απαλός, σαν ανέμελη φιγούρα που την έστειλε ο Θεός. Δεν μπορείς να πιστέψεις πως ο Θάνατος είναι η ζωή. Αιώνια κουβέντα χαμένη σε σιωπή νεκρική. Δεν μπορείς να πιστέψεις πως έτσι θα είμαι πάντα εκεί. Αγγέλου σημάδι θα έχει κάθε φιλί. Καλή σας μέρα. Όπως σας έχω υποσχεθεί κάθε περίπου δέκα αναρτήσεις θα ανεβαίνει κάποιο τραγούδι είτε δικό μου είτε όποιου φίλου επιθυμεί να ανεβάσει κάτι δικό του. Μιας και προς το παρόν η προσπάθεια που γίνεται να ανεβαίνουν στίχοι και

Το παπάκι (Νικόλας Άσιμος)

Έχω ένα παπάκι να μου κάνει πα να μου κάνει πα, πα, πα Και ένα κουνελάκι που όλο μου κουνάει που όλο μου κουνάει τ' αφτιά Και δε μου καίγεται καρφί αν εσύ περνάς και δε μου ξαναμιλάς Ίσως να ξανάρθεις όταν θα έχω πια όταν, θα έχω πια χαθεί κι ή θα μ' έχουν θάψει ή θα έχω μα- ή θα έχω μαραθεί Και ας μη σου καίγεται καρφί Και ας συνήθισες και ας συνήθισες και εσύ "Δεν είμαι συν-θέτης είμαι πλην-θέτης" είχε πει ο Νικόλαος Ασημόπουλος σε συνέντευξη που είχε δώσει στον Γιώργο Βιδάλη δέκα μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Ένας σεμνός καλλιτέχνης, με όλη τη σημασία της λέξης που δεν άντεξε το σύστημα. Έλεγε "με λένε Νικόλα Άσιμο ούτε Νικόλαο, ούτε Νίκο, ούτε Ασημόπουλο. Άσιμο, και με γιώτα".Τα λόγια είναι περιττά όμως ας τον θυμηθούμε μέσα από ένα σπουδαίο τραγούδι του. Το παπάκι είναι ένα τραγούδι που το έγραψε ο Άσιμος για να κοιμίζει την κόρη του. Την πρώτη φορά που το άκουσα δεν μου πέρασε καν από το μυαλό ότι πρόκειται για νανούρισμα. Είναι