Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κρυφή Προσευχή (FF.C)


Μα κάπου στο βάθος βλέπεις ένα φως,
ρωτάς γιατί, ο δρόμος κλειστός
πίσω το τέρμα, μπροστά ο γκρεμός
γι αυτό διαλέγω να ζήσω εκτός.
Τι έχει γίνει ο κόσμος ψυχρός,
περνάνε οι μέρες αλλάζει ο καιρός,
και μέσα στα ίσως να ψάχνω το πώς
και η χαρά μου να ζει προσεχώς.
Τόσα χρόνια χαμένο παιχνίδι στη σκακιέρα τους πιόνια,
τόσα χρόνια περιμένω τον ήλιο να λιώσει τα χιόνια,
τόσα χρόνια ταγμένοι στο σήμερα στο τότε στο τώρα,
τόσα χρόνια να κλαίει η γη το χαμένο της χρώμα
Εγώ είμαι στο αλλού που έχει πια χαθεί,
διαλέγω το τέλος να κάνω αρχή
θυμάμαι φωνές που γίναν σιωπή
θυμάμαι τα λόγια που άνοιγαν πληγή.
Που είναι τα όνειρα που να χουν κρυφτεί
που είναι η ελπίδα χαμένη και αυτή,
που είναι το γέλιο που είναι η ζωή,
σκόρπιες λέξεις, Κρυφή προσευχή

Στο ταξίδι της ζωής μου πάντα μόνος ναυπηγός
μ' ένα σκαρί σημαδεμένο, σταυρωμένος σαν Χριστός
πληγές αγκάθια από τα λάθη που είναι πάνω μου καρφιά
στην τελευταία προσευχή στρέφω το βλέμμα μου ψηλά
ξέρω καλά πικρό ποτήρι πως θα πρέπει να πιώ
δοκιμασίες μιας ζωής, θα φτιάχνουν πάνω μου σταυρό
και στο βάθος του μυαλού μου χαραγμένη μια ευχή
να' χω πάντα φυλαχτό μου μια κρυφή προσευχή...

Το σημερινό τραγούδι έρχεται από ένα μοναδικό συγκρότημα το οποίο έφερε το hip-hop στην Ελλάδα. Οι FF.C (Fortified Concept) ακόμα και σήμερα καταφέρνουν να μας συγκινούν με τα τόσο διαχρονικά κομμάτια τους. Τόσα χρόνια μετά τη διάλυση τους καταφέρνουν να μας κάνουν να χαμογελάμε και να ελπίζουμε για αυτό το είδος μουσικής στη χώρα μας. Παρά την κατάντια που έχει επέλθει στις μέρες μας στη hip - hop μουσική οι FF.C έχουν εμπνεύσει αρκετά νέα συγκροτήματα (βασικά όλα τα νέα συγκροτήματα απλά μερικοί προσπαθούν να τους ξεχάσουν χάριν της εμπορικότητας και των όσων αυτή συνεπάγεται) τα οποία προσπαθούν μακριά από σκυλό-hip-hop φαμίλιες να βγάζουν ποιοτικές δουλειές προς τα έξω. Ο Κώστας Κουρμένταλας (που θα τον ακούσουμε και στο σημερινό τραγούδι) υδριτικό μέλος των FF.C έχει εμπνεύσει πάρα πολλούς καινούργιους και όχι μόνο mc's με τους στίχους του, τη φωνή του αλλά και την ζωή του. Ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης όταν είδε ότι τα πράγματα στη μουσική βιομηχανία δεν τον σηκώνανε και θα αναγκαζόταν να υποπέσει σε εμπορικά σφάλματα έκανε στην άκρη και άφησε τους άλλους να αρχίζουν να ξεφτιλίζονται, ενώ ο ίδιος με τους FF.C έμειναν για πάντα το γνωστό συγκρότημα που μας μεγάλωσε με τα τραγούδια του και μας έμαθε την ποιοτική hip-hop μουσική. Το τραγούδι που θα ακούσουμε σήμερα περιλαμβάνεται στο album "Χαρμολύπη" στο οποίο υπάρχουν τραγούδια από πολλά γνωστά συγκροτήματα του χώρου με συμμετοχές έντεχνων τραγουδιστών. Χαρακτηριστικά ονόματα είναι ο Νίκος Πορτοκάλογλου, η Χάρις Αλεξίου κ.α. Άλλωστε hip - hop μουσική δεν είναι μόνο βρισιές, γκόμενες και ναρκωτικά. Είναι και πάθος και έρωτας και ζωή. Ο συνδυασμός έντεχνου και hip - hop οδηγεί σε μαγικά ταξίδια το μυαλό και τη ψυχή. Απολαύστε την "Κρυφή Προσευχή" με τους FF.C και την μαγική φωνή της Μαρίας Ρίζου.

Ακούστε το



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαραμπού (Ν. Καββαδίας)

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο, πως τις γυναίκες μ' ένα τρόπον ύπουλο μισώ κι ότι μ' αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω. Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσι και κοκό, πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο, κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές, σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο. Ακόμα, λένε πράματα φριχτά πάρα πολύ, που είν' όμως ψέματα χοντρά και κατασκευασμένα, κι αυτό που εστοίχισε σε με πληγές θανατερές κανείς δεν το 'μαθε, γιατί δεν το 'πα σε κανένα. Μ' απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά, και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη, κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω στο χαρτί, εκείνο, που παντοτινή κρυφή πληγή μου εγίνη. Ήμουνα τότε δόκιμος σ' ένα λαμπρό ποστάλ και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία. Τότε τη γνώρισα - σαν άνθος έμοιαζε αλπικό - και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία. Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική, κόρη ενός πλούσιου

Στην Αιωνιότητα

Να ξυπνήσω πεθαμένος και να μ' έχεις αγκαλιά, θα ήμουνα ευτυχισμένος τι κι αν ήμουν μακριά. Θα ήμουνα εγκλωβισμένος μα χαρούμενος ξανά, αφού το δικό σου χάδι θα ένοιωθα παντοτινά Και τα μάτια μου θα κλείσεις με ένα άγγιγμα απαλό, τον σταυρό μου να κρατήσεις να τον έχεις φυλαχτό. Στη χλωμή μου όψη τώρα βλέπεις όλη τη ζωή, που εσύ μου είχες χαρίσει κι έγινε μοναδική. Το σκοτάδι δεν θα απέχει πια καθόλου από το φως και τα βράδια που κοιμάσαι θα έρχομαι πιο ζωντανός. Σαν σκιά μες το σκοτάδι, σαν αέρας απαλός, σαν ανέμελη φιγούρα που την έστειλε ο Θεός. Δεν μπορείς να πιστέψεις πως ο Θάνατος είναι η ζωή. Αιώνια κουβέντα χαμένη σε σιωπή νεκρική. Δεν μπορείς να πιστέψεις πως έτσι θα είμαι πάντα εκεί. Αγγέλου σημάδι θα έχει κάθε φιλί. Καλή σας μέρα. Όπως σας έχω υποσχεθεί κάθε περίπου δέκα αναρτήσεις θα ανεβαίνει κάποιο τραγούδι είτε δικό μου είτε όποιου φίλου επιθυμεί να ανεβάσει κάτι δικό του. Μιας και προς το παρόν η προσπάθεια που γίνεται να ανεβαίνουν στίχοι και

Το παπάκι (Νικόλας Άσιμος)

Έχω ένα παπάκι να μου κάνει πα να μου κάνει πα, πα, πα Και ένα κουνελάκι που όλο μου κουνάει που όλο μου κουνάει τ' αφτιά Και δε μου καίγεται καρφί αν εσύ περνάς και δε μου ξαναμιλάς Ίσως να ξανάρθεις όταν θα έχω πια όταν, θα έχω πια χαθεί κι ή θα μ' έχουν θάψει ή θα έχω μα- ή θα έχω μαραθεί Και ας μη σου καίγεται καρφί Και ας συνήθισες και ας συνήθισες και εσύ "Δεν είμαι συν-θέτης είμαι πλην-θέτης" είχε πει ο Νικόλαος Ασημόπουλος σε συνέντευξη που είχε δώσει στον Γιώργο Βιδάλη δέκα μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Ένας σεμνός καλλιτέχνης, με όλη τη σημασία της λέξης που δεν άντεξε το σύστημα. Έλεγε "με λένε Νικόλα Άσιμο ούτε Νικόλαο, ούτε Νίκο, ούτε Ασημόπουλο. Άσιμο, και με γιώτα".Τα λόγια είναι περιττά όμως ας τον θυμηθούμε μέσα από ένα σπουδαίο τραγούδι του. Το παπάκι είναι ένα τραγούδι που το έγραψε ο Άσιμος για να κοιμίζει την κόρη του. Την πρώτη φορά που το άκουσα δεν μου πέρασε καν από το μυαλό ότι πρόκειται για νανούρισμα. Είναι