Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τετραγωνισμένα Φύλλα (Γιώργος Τσίγκος & Οι Μαύροι Κύκλοι)


Τετραγωνισμένα φύλλα
φύλλα πουλημένης έκφρασης
φιγουράρουν αποβλακωτικά
πίσω από πάγκους
με χυμένα σκουπίδια
Έγινε το rock στίβες αποτσίγαρων
από πελάτες pub
που τραβολογιούνται
από χιλιοτυπωμένες φάτσες
λόγια και παραγγελιές
για κανάλια φυγής
Ταβέρνα , καφετέρια , pub
στρατόπεδο , σπίτι
Πάλι απ` την αρχή.
Κόλλησαν όλα στο μυαλό μου
σαν χυμένοι καφέδες
ξεραμένοι στα ίδια
λουστραρισμένα τραπεζάκια.
Έμποροι μεταπουλούν
την ευχαρίστηση
με δόσεις άφιλτρων χειμάρων κοροϊδίας
σ' αντάλλαγμα χρυσάφι
και πιοτό για παραλλαγή
Ο χοντρός με την κοιλιά
με λιγουρεύεται
πίσω απ` τον πάγκο
ασθμαίνοντας μια ανάγκη μου
κολλημένο κατοστλαρικο
στη γυαλιστερή καράφλα του.
Ένα τσιγαράκι ρε φίλε.
Ένα τσιγάρο ακόμη.
Να το κόψω.
Να κόψω τον πονοκέφαλο
που τσεκουρώνει ύπουλα
το κανάλι των σπερμάτων.
Φαντάρια με μπλουζάκια
παρελθοντολογικών νοήσεων
μηρυκάζουν χαμένες ανάσες
μέσα σε στενά μπλού-τζιν
που ξεβάφουν
αίμα και θειάφι.

Ξεράσματα ποτάσας
ζητούν κατοικία
ζάχαρες λύτρωσης
μιλώντας για κόσμους
γαλήνιους , μπατσοφορεμένους
με περιπολικά
σε περιπολίες στα στέκια
που αλήτες αλλάζουν
την πορεία στο αίμα τους.

Να θυμηθείς να παραβγούμε
στο τρέξιμο
σε μια έρημη αμμουδιά
με πεθαμένα κοχύλια,
να ξεφυσίσουμε
νικοτίνη και σιχαμάρα
στα σπλάχνα τους
να τα θάψουμε βαθιά
να ουρλιάξουμε
ματώνοντας το λαιμό μας
για όλα τα χαμένα βράδια μας
Νεκροκεφαλές σε μηχανάκια
ψάχνουν σάρκα
απ` τη σάρκα μας.
Ξεράθηκαν τα χείλη μας
μιλώντας για τα ίδια
και τα ίδια
και σύ κοριτσάκι
να μην έχεις καταλάβει τίποτα
Πάντα να φεύγεις
ξεπουλώντας , αυνανίζοντας
όλα τα βράδια που σου χάρισα
με το κορμί μου , με τα χέιλη μου
σ` όλες τις μασημένες σεμνότητες
των ιριδικών καταπιέσεων.
Να σε σεριανίσω σ`όλους τους τάφους
που λυτρώθηκαν
φτωχοί αυτόχειρες
στρατιώτες εικοσάχρονοι
με μελανιασμένες κατανοήσεις.

Μετά από αρκετές μέρες απουσίας (άτιμη εξεταστική), ανεβάζω σήμερα ένα μοναδικό τραγούδι που όταν το είχα πρωτοακούσει με είχε σημαδέψει με τον στίχο και την μουσική του. Ο Γιώργος Τσίγκος έχει γράψει ένα συγκλονιστικό ποίημα που το ερμηνεύει τέλεια με την βοήθεια των "Μαύρων Κύκλων". Για το τραγούδι δεν πρόκειται να πω τίποτα αφού όταν το ακούσετε θα τα καταλάβετε όλα και το λιγότερο που θα σας συμβεί είναι να ανατριχιάσετε. Άλλωστε στο site του ο Γιώργος Τσίγκος μας δίνει όλες τις λεπτομέρειες για το τραγούδι, την ηχογράφηση του και όχι μόνο.

"
Το τετραγωνισμένα φύλλα είναι ένα ρέκβιεμ για τη χαμένη εφηβεία των ονείρων και της επανάστασης που δεν ήρθε ποτέ. Από τη μια ένας αβάσταχτος ορθολογισμός, τετράγωνος, λογιστικός, τεχνοκρατικός ίδιος και απαράλαχτος σαν τις πλάκες μπροστά από τη βουλή και μέσα ξεράσματα ποτάσας να κάθονται στα έδρανα ζητώντας κατοικία στη καρδιά μας για να μας ταΐζουν ζάχαρες λύτρωσης.

Από την άλλη μια γενιά που ξεχύθηκε στους δρόμους στα μέσα της δεκατετίας του '80 που ήξερε να κρατά υψωμένες τις μαυροκόκκινες σημαίες των ονείρων μας. Εμείς, τα παιδιά με τα μαύρα ρούχα και τα μωβ φουλάρια της μοναξιάς που κατεβήκαμε στους δρόμους αυθόρμητα ενάντια στο φασισμό του κράτους. Συγκρουστήκαμε με τις επιχειρήσεις αρετής, με τα ΜΑΤ και ΜΕΑ. Ερωτεύομασταν τίς νύχτες γιατί μας έκλεψαν τον ήλιο οι σιδερόφραχτοι τρομονόμοι. Ζεσταινόμασταν απο τις φωτιές στα οδοφράγματα. Οχι δεν κλαίγαμε απο τα δακρυγόνα και τις αύρες που τσαλαπατούσαν, με συνεργό τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τις ελπίδες μας για την εξέγερση. Κλαίγαμε μέσα μας για όλους τους χαμένους φίλους μας (ακόμα και ανήλικους) που δολοφόνησαν οι μπάτσοι, τις εξευτελιστικές παράνομες συλλήψεις, τους εξευτελιστικούς βίαιους διασυρμούς γιατί θελήσαμε να διαφέρουμε, θελήσαμε έναν καλύτερο κόσμο με ποιότητα και ανθρωπιά, γιατί δεν θελήσαμε να γίνουμε συνένοχοι με τη σιωπηρή πλειοψηφιά των βολεμένων φοβισμένων ανθρωπάκων.

Οι δεκάδες αυτοκτονιές φαντάρων, τα κολαστήρια των ψυχιατρικών ιδρυμάτων(Λέρος), οι βιασμοί στις φυλακές, τα καταπατημένα ανθρώπινα δικαιώματα, τα σχολεία φυλακές, τα στέκια που φτιάχναμε και τα κλείνανε με βία οι προστάτες των εμπόρων, οι καταλήψεις των εγκατελειμένων σπιτιών για να στεγάσουμε τα ονειρά μας, τα ναρκωτικά που πουλάνε μπάτσοι και κράτος μας συσπείρωναν στις συναυλίες όπου η μουσική μας γίνονταν κραυγή, ουρλιαχτό καταγγελίας.Τα παιδιά με τα μακριά μαλλιά, τα σκουλαρίκια που ήθελαν να ζήσουν κι όχι να επιβιώσουν, ήθελαν να είναι διαφορετικοί και τους έλεγαν αλήτες γιατί ήθελαν να αλλάξουν τη πορεία στο αίμα τους. Κουβάλαγα σε πρόχειρες ηχογραφίσεις τα τραγούδια μου και τα μοίραζα μαζί με τα βιβλία μου σε φίλους.Το καλοκαίρι του 1990 δούλεψα στην οικοδομή και μάζεψα κάποια χρήματα με σκοπό να τυπώσω μερικά βινύλια έτσι μόνο για φίλους. Έψαχνα καιρό για μουσικούς να με βοηθήσουν κι ήταν πραγματικά δύσκολο να βρω συνεργάτες που να πιστεύουν αυτά που είχαν στη ψυχή τους τα τραγούδια μου. Τυχαία άκουσα μια πρόχειρη ηχογράφιση στο σπίτι του φίλου Νίκου από ένα μαθητικό συγκρότημα και του ζήτησα να μου γνωρίσει τα παιδιά. Έτσι βρέθηκα να κάνω πρόβες με τους Γιάννη, Μάνο, Οδυσσέα, Νίκο και τον Μανώλη στα πλήκτρα. Ήξερα ότι ήταν δύσκολο να τους εξηγήσω τι τράβηξα, ποιός ήμουν, τι ήθελα, από που ερχόμουν αλλά ήξερα όμως ότι μας ένωνε η μουσική μας. Ένιωθα ότι ερχόμουνα από ένα άλλο κόσμο. Έβλεπα με ρομαντισμό το βιολογικό θάνατο και φοβόμουνα τρομερά το θάνατο της ψυχής. Μισούσα τη μοναξιά και ερωτευόμουν την αληθινή μοναξιά. Μετά απο τρείς πρόβες και δώδεκα ώρες στο στούντιο ηχογραφήσαμε τα πρώτα τρία ταγούδια μας. Ο Κώστας τότε με σύστησε στο Θοδωρή και το Γρηγόρη κι έτσι βρεθήκαμε απρόσμενα να κυκλοφορούμε απο μια μικρή εταιρεία. Πρότεινα στα παιδιά, στους μουσικούς, να βάλουμε ένα όνομα για το συγκρότημα. Είπα να το λέμε ΜΑΥΡΟΙ ΚΥΚΛΟΙ απο το ομώνυμο τραγούδι. Τα παιδιά τότε είχαν τό δικό τους συγκρότημα που το αγαπούσαν και θα ξαναγυρνούσαν πάλι εκεί. Το είχαν βάλει άλλωστε και σαν προϋπόθεση για να με βοηθήσουν στην ηχογράφηση. Εγώ έλπιζα κρυφά ότι θα γίνουμε ομάδα κι ένα συγκρότημα όπως αυτά που είχα αγαπήσει στη δισκοθήκη μου. Τα παιδιά επέμεναν λέγοντας ότι αφού δεν θα συνεχίσουμε και έχω πληρώσει όλα τα έξοδα να μπει μόνο το ονομά μου όπως και στα βιβλία μου. Τελικά μπήκαν και τα δυο κι έτσι βαφτίστηκε το συγκρότημα. Άλλωστε φανταζόμουν ότι με την εκπλήρωση αυτού του μουσικού ονείρου θα μοίραζα αυτά τα δισκάκια σε φίλους μου και δεν θα υπήρχε περαιτέρω συνέχεια.

Θυμάμαι με συγκίνηση την συγκλονιστική εμπειρία της χάραξης του δίσκου, το πρώτο δείγμα, την εκτύπωση του εξώφυλλου με τα σκίτσα του φίλου Αντώνη και τις φωτογραφίες απο πίσω των παιδιών. Δάκρυσα απο ευτυχία. Σκέφτηκα ότι ήμουν ακόμα ζωντανός, την είχα γλυτώσει ακόμα μια φορά. Κι αυτό το χρώσταγα σ΄αυτά τα παιδιά. Θυμάμαι όταν τους πήγα τα πρώτα αντίτυπα και δεν πίστευαν στα μάτια τους. Έμαθα μετά ότι πήγαν και μέθυσαν για να το γιορτάσουν. Τότε σκέφτηκα ακόμα ότι ίσως να μη τους ξαναδώ! "

Ακούστε το


Σχόλια

  1. Μπράβο ρε φίλε!! Μοναδικό τραγούδι και γενικά πολύ όμορφη δουλειά το μπλογκ σου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να είσαι καλά σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σου λόγια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαραμπού (Ν. Καββαδίας)

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί
πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο,
πως τις γυναίκες μ' ένα τρόπον ύπουλο μισώ
κι ότι μ' αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω.

Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσι και κοκό,
πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο,
κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές,
σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο.

Ακόμα, λένε πράματα φριχτά πάρα πολύ,
που είν' όμως ψέματα χοντρά και κατασκευασμένα,
κι αυτό που εστοίχισε σε με πληγές θανατερές
κανείς δεν το 'μαθε, γιατί δεν το 'πα σε κανένα.

Μ' απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά,
και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη,
κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω στο χαρτί,
εκείνο, που παντοτινή κρυφή πληγή μου εγίνη.

Ήμουνα τότε δόκιμος σ' ένα λαμπρό ποστάλ
και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία.
Τότε τη γνώρισα - σαν άνθος έμοιαζε αλπικό -
και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία.

Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική,
κόρη ενός πλούσιου Αιγύπτιου όπου 'χε αυτοκτονήσει,
ταξίδευε τη…

Τι να Θυμηθώ (Απόστολος Ρίζος)

Μη πετάει φτερό στο πέλαγο
Και μαντάτο απ' την Αθήνα
Τι να θυμηθώ απ' τα μάτια σου
Που 'χω να τα δω ένα μήνα

Στ' άγρια σοκάκια της ψυχής
Ψάχνω μα δε σ' ανταμώνω
Α, να κοιμηθώ να σ' ονειρευτώ
Που με ξέχασες και λιώνω

Ούτε που σαλεύει το νερό
Ούτε μου μιλούν οι γλάροι
Μου άργησες πολύ, πες μου πως θα 'ρθεις
Πριν να σβήσουνε οι φάροι
Μετά τις δύο πολύ καλές αναρτήσεις ξένου ρεπερτορίου, επιστρέφουμε στο ελληνικό με ένα κομμάτι που όταν το πρωτοάκουσα απλά δεν μπορούσα να το ξεχάσω. Είχε καρφωθεί στο μυαλό μου και το σιγοτραγουδούσα συνέχεια. Το σημερινό μας τραγούδι λοιπόν έχει τίτλο "Τι να θυμηθώ" και μας έρχεται από τον δίσκο "Ένας κύκνος κλαίει" του Απόστολου Ρίζου. Αξίζει να σημειωθεί ότι στίχους και μουσική σε όλα τα τραγούδια του δίσκου έχει γράψει ο Νίκος Ζούδιαρης. Ο οποίος εμπιστεύτηκε το 2001 τον πρωτοεμφανιζόμενο τότε Απόστολο Ρίζο να ερμηνεύσει τα τραγούδια του. Ο απόστολος Ρίζος έρχεται στην Αθήνα 18 χρονών σαν φοιτητής στο πολυτεχνείο. Τ…

Το παπάκι (Νικόλας Άσιμος)

Έχω ένα παπάκι να μου κάνει πα
να μου κάνει πα, πα, πα
Και ένα κουνελάκι που όλο μου κουνάει
που όλο μου κουνάει τ' αφτιά

Και δε μου καίγεται καρφί
αν εσύ περνάς και δε μου ξαναμιλάς

Ίσως να ξανάρθεις όταν θα έχω πια
όταν, θα έχω πια χαθείκι ή θα μ' έχουν θάψει
ή θα έχω μα- ή θα έχω μαραθεί

Και ας μη σου καίγεται καρφί
Και ας συνήθισες και ας συνήθισες και εσύ

"Δεν είμαι συν-θέτης είμαι πλην-θέτης" είχε πει ο Νικόλαος Ασημόπουλος σε συνέντευξη που είχε δώσει στον Γιώργο Βιδάλη δέκα μήνες πριν φύγει από τη ζωή.Ένας σεμνός καλλιτέχνης, με όλη τη σημασία της λέξης που δεν άντεξε το σύστημα. Έλεγε "με λένε Νικόλα Άσιμο ούτε Νικόλαο, ούτε Νίκο, ούτε Ασημόπουλο. Άσιμο, και με γιώτα".Τα λόγια είναι περιττά όμως ας τον θυμηθούμε μέσα από ένα σπουδαίο τραγούδι του. Το παπάκι είναι ένα τραγούδι που το έγραψε ο Άσιμος για να κοιμίζει την κόρη του. Την πρώτη φορά που το άκουσα δεν μου πέρασε καν από το μυαλό ότι πρόκειται για νανούρισμα. Είναι μεν πάρα πολύ τρυφερό δείχνοντας μ…