Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η Μπαλάντα της Φωτιάς (Διάφανα Κρίνα)



Μην κλαις, φαντάζει μάταιο τώρα
Που πέσανε τα πέπλα ξαφνικά
Πως θες να σ' αγαπήσουνε με τούτο το σημάδι

Που σκάλισες στη μάσκα σου κρυφάΜην κλαις, δεν φτάνει η οδύνη,
Δεν φτάνει η θλίψη για ν' αναστηθείς

Πόσες φορές τα μάτια σου θα κλείσεις

Μπροστά στο ραγισμένο σου είδωλο


Κάθε μεσημέρι καίγεσαι,
από ένα πόνο αβάσταχτο,

Πεταλούδα ξάφνου γίνεσαι
Σε φωτιά μεταμορφώνεσαι,

Κάθε μεσημέρι καίγεσαι


Πως θες να σ' αγαπήσουνε με τούτο το σημάδι
Που σκάλισες στη μάσκα σου κρυφά
Είναι αδειανές οι φλέβες σου από αίμα

Και μόνο ένας Δαίμονας σκιρτά...αργά!


Κάθε μεσημέρι καίγεσαι,
από ένα πόνο αβάσταχτο,

Πεταλούδα ξάφνου γίνεσαι
Σε φωτιά μεταμορφώνεσαι

Κάθε μεσημέρι καίγεσαι

Κρέμεσαι από τον αγέρα
Δεν πατάς πια πουθενά
Κρέμεσαι απ' το πουθενά

Την πρώτη Ιουνίου 2009 μάθαμε ότι ένα από τα μεγαλύτερα ελληνικά συγκροτήματα, που με τα τραγούδια του άγγιξε κάθε πτυχή του εαυτού μας, έφτασε στο τέλος του. Τα Διάφανα Κρίνα που τόσο αγαπήσαμε δεν θα ξαναμύριζαν, τουλάχιστον όχι όπως πριν. Ωστόσο τα τραγούδια που μας έχουν αφήσει από το πρώτο μέχρι το τελευταίο θα ηχούν αιώνια στις καρδιές μας. Το σημερινό τραγούδι το έγραψε ο Θάνος Ανεστόπουλος (τραγουδιστής του συγκροτήματος) για μια μεγάλη προσωπικότητα. Για μια γυναίκα που όπως έχει ειπωθεί "έκανε ποίηση όταν οι άλλοι ποιητές έκαναν δημόσιες σχέσεις". Αναφέρομαι φυσικά στην Κατερίνα Γώγου. Έναν ασυμβίβαστο άνθρωπο που δεν άντεχε τον πόνο και την αθλιότητα που την περιστοίχιζε και φώναζε μέσα από τα ποιήματα της μήπως και ξυπνήσουν ορισμένοι ψευτοβολεμένοι. Ωστόσο όπως δεν χαρίστηκε σε κανέναν η ίδια, έτσι δεν της χαρίστηκε και ο θάνατος. Στις 3 Οκτωβρίου 1993 άφησε την τελευταία της πνοή από υπερβολική δόση. Βλέπετε "ήταν η μόνη υπερβολική δόση που δεν άντεξε, από όλες τις προηγούμενες (πόνο, πείνα, απόγνωση, διωγμό) είχε γλυτώσει"*.

*Λόγ
ια της δημοσιογράφου Στέλλας Βλαχογιάννη από site www.hridanos.gr
Ακούστε το



Σχόλια

  1. Καλημέρα & καλή αρχή!
    Σιγά σιγά ανεβάζοντας αναρτήσεις και χαζεύοντας άλλα blogs θα αρχίσεις να διαμορφώνεις την αισθητική και του δικού σου. Αν χρειαστείς οτιδήποτε και μπορώ να σε βοηθήσω, μετά χαράς!
    καλή συνεχεία!
    ΥΓ.Στην αριστερή στήλη του blog μου (BARTDRIVER) θα δεις κάποια banners, είναι blogs με πολλές και ενδιαφέρουσες εφαρμογές.Μπορείς να ψάξεις και να βρεις τι σου αρέσει,και βήμα βήμα σε οδηγούν πως να τις εγκαταστήσεις. Θέλει προσοχή όμως γιατί με ένα μικρο λαθάκι μπορεί να διαλύσεις το blog σου! Πάντως είναι πολύ εντάξει άτομα και βοηθάνε αν έχεις πρόβλημα και τούς στείλεις email.
    Αααυτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να είσαι καλά, σε ευχαριστώ για τις συμβουλές σου, έχω αρχίσει σιγά σιγά να κάνω κάποιες αλλαγές. Σίγουρα θα μου δώσει αρκετές λύσεις και το δικό σου blog. Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Απίστευτο τραγούδι από ένα Απίστευτο Συγκρότημα για έναν Απίστευτο άνθρωπο..

    Καλή αρχή..

    Καλώς σε βρήκα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όντως Γιώργο, ακριβώς έτσι είναι μιας και η Κατερίνα πέτυχε αυτό που ήθελε αφού ακόμα και σήμερα νέα παιδιά ενδιαφέρονται για τη ποίηση της. Οσο για τα Διάφανα τι να πούμε...

    Ευχαριστώ

    Εγώ καλώς σε βρήκα

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαραμπού (Ν. Καββαδίας)

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί
πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο,
πως τις γυναίκες μ' ένα τρόπον ύπουλο μισώ
κι ότι μ' αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω.

Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσι και κοκό,
πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο,
κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές,
σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο.

Ακόμα, λένε πράματα φριχτά πάρα πολύ,
που είν' όμως ψέματα χοντρά και κατασκευασμένα,
κι αυτό που εστοίχισε σε με πληγές θανατερές
κανείς δεν το 'μαθε, γιατί δεν το 'πα σε κανένα.

Μ' απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά,
και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη,
κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω στο χαρτί,
εκείνο, που παντοτινή κρυφή πληγή μου εγίνη.

Ήμουνα τότε δόκιμος σ' ένα λαμπρό ποστάλ
και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία.
Τότε τη γνώρισα - σαν άνθος έμοιαζε αλπικό -
και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία.

Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική,
κόρη ενός πλούσιου Αιγύπτιου όπου 'χε αυτοκτονήσει,
ταξίδευε τη…

Τι να Θυμηθώ (Απόστολος Ρίζος)

Μη πετάει φτερό στο πέλαγο
Και μαντάτο απ' την Αθήνα
Τι να θυμηθώ απ' τα μάτια σου
Που 'χω να τα δω ένα μήνα

Στ' άγρια σοκάκια της ψυχής
Ψάχνω μα δε σ' ανταμώνω
Α, να κοιμηθώ να σ' ονειρευτώ
Που με ξέχασες και λιώνω

Ούτε που σαλεύει το νερό
Ούτε μου μιλούν οι γλάροι
Μου άργησες πολύ, πες μου πως θα 'ρθεις
Πριν να σβήσουνε οι φάροι
Μετά τις δύο πολύ καλές αναρτήσεις ξένου ρεπερτορίου, επιστρέφουμε στο ελληνικό με ένα κομμάτι που όταν το πρωτοάκουσα απλά δεν μπορούσα να το ξεχάσω. Είχε καρφωθεί στο μυαλό μου και το σιγοτραγουδούσα συνέχεια. Το σημερινό μας τραγούδι λοιπόν έχει τίτλο "Τι να θυμηθώ" και μας έρχεται από τον δίσκο "Ένας κύκνος κλαίει" του Απόστολου Ρίζου. Αξίζει να σημειωθεί ότι στίχους και μουσική σε όλα τα τραγούδια του δίσκου έχει γράψει ο Νίκος Ζούδιαρης. Ο οποίος εμπιστεύτηκε το 2001 τον πρωτοεμφανιζόμενο τότε Απόστολο Ρίζο να ερμηνεύσει τα τραγούδια του. Ο απόστολος Ρίζος έρχεται στην Αθήνα 18 χρονών σαν φοιτητής στο πολυτεχνείο. Τ…

Το παπάκι (Νικόλας Άσιμος)

Έχω ένα παπάκι να μου κάνει πα
να μου κάνει πα, πα, πα
Και ένα κουνελάκι που όλο μου κουνάει
που όλο μου κουνάει τ' αφτιά

Και δε μου καίγεται καρφί
αν εσύ περνάς και δε μου ξαναμιλάς

Ίσως να ξανάρθεις όταν θα έχω πια
όταν, θα έχω πια χαθείκι ή θα μ' έχουν θάψει
ή θα έχω μα- ή θα έχω μαραθεί

Και ας μη σου καίγεται καρφί
Και ας συνήθισες και ας συνήθισες και εσύ

"Δεν είμαι συν-θέτης είμαι πλην-θέτης" είχε πει ο Νικόλαος Ασημόπουλος σε συνέντευξη που είχε δώσει στον Γιώργο Βιδάλη δέκα μήνες πριν φύγει από τη ζωή.Ένας σεμνός καλλιτέχνης, με όλη τη σημασία της λέξης που δεν άντεξε το σύστημα. Έλεγε "με λένε Νικόλα Άσιμο ούτε Νικόλαο, ούτε Νίκο, ούτε Ασημόπουλο. Άσιμο, και με γιώτα".Τα λόγια είναι περιττά όμως ας τον θυμηθούμε μέσα από ένα σπουδαίο τραγούδι του. Το παπάκι είναι ένα τραγούδι που το έγραψε ο Άσιμος για να κοιμίζει την κόρη του. Την πρώτη φορά που το άκουσα δεν μου πέρασε καν από το μυαλό ότι πρόκειται για νανούρισμα. Είναι μεν πάρα πολύ τρυφερό δείχνοντας μ…