Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η Μπαλάντα της Φωτιάς (Διάφανα Κρίνα)



Μην κλαις, φαντάζει μάταιο τώρα
Που πέσανε τα πέπλα ξαφνικά
Πως θες να σ' αγαπήσουνε με τούτο το σημάδι

Που σκάλισες στη μάσκα σου κρυφάΜην κλαις, δεν φτάνει η οδύνη,
Δεν φτάνει η θλίψη για ν' αναστηθείς

Πόσες φορές τα μάτια σου θα κλείσεις

Μπροστά στο ραγισμένο σου είδωλο


Κάθε μεσημέρι καίγεσαι,
από ένα πόνο αβάσταχτο,

Πεταλούδα ξάφνου γίνεσαι
Σε φωτιά μεταμορφώνεσαι,

Κάθε μεσημέρι καίγεσαι


Πως θες να σ' αγαπήσουνε με τούτο το σημάδι
Που σκάλισες στη μάσκα σου κρυφά
Είναι αδειανές οι φλέβες σου από αίμα

Και μόνο ένας Δαίμονας σκιρτά...αργά!


Κάθε μεσημέρι καίγεσαι,
από ένα πόνο αβάσταχτο,

Πεταλούδα ξάφνου γίνεσαι
Σε φωτιά μεταμορφώνεσαι

Κάθε μεσημέρι καίγεσαι

Κρέμεσαι από τον αγέρα
Δεν πατάς πια πουθενά
Κρέμεσαι απ' το πουθενά

Την πρώτη Ιουνίου 2009 μάθαμε ότι ένα από τα μεγαλύτερα ελληνικά συγκροτήματα, που με τα τραγούδια του άγγιξε κάθε πτυχή του εαυτού μας, έφτασε στο τέλος του. Τα Διάφανα Κρίνα που τόσο αγαπήσαμε δεν θα ξαναμύριζαν, τουλάχιστον όχι όπως πριν. Ωστόσο τα τραγούδια που μας έχουν αφήσει από το πρώτο μέχρι το τελευταίο θα ηχούν αιώνια στις καρδιές μας. Το σημερινό τραγούδι το έγραψε ο Θάνος Ανεστόπουλος (τραγουδιστής του συγκροτήματος) για μια μεγάλη προσωπικότητα. Για μια γυναίκα που όπως έχει ειπωθεί "έκανε ποίηση όταν οι άλλοι ποιητές έκαναν δημόσιες σχέσεις". Αναφέρομαι φυσικά στην Κατερίνα Γώγου. Έναν ασυμβίβαστο άνθρωπο που δεν άντεχε τον πόνο και την αθλιότητα που την περιστοίχιζε και φώναζε μέσα από τα ποιήματα της μήπως και ξυπνήσουν ορισμένοι ψευτοβολεμένοι. Ωστόσο όπως δεν χαρίστηκε σε κανέναν η ίδια, έτσι δεν της χαρίστηκε και ο θάνατος. Στις 3 Οκτωβρίου 1993 άφησε την τελευταία της πνοή από υπερβολική δόση. Βλέπετε "ήταν η μόνη υπερβολική δόση που δεν άντεξε, από όλες τις προηγούμενες (πόνο, πείνα, απόγνωση, διωγμό) είχε γλυτώσει"*.

*Λόγ
ια της δημοσιογράφου Στέλλας Βλαχογιάννη από site www.hridanos.gr
Ακούστε το



Σχόλια

  1. Καλημέρα & καλή αρχή!
    Σιγά σιγά ανεβάζοντας αναρτήσεις και χαζεύοντας άλλα blogs θα αρχίσεις να διαμορφώνεις την αισθητική και του δικού σου. Αν χρειαστείς οτιδήποτε και μπορώ να σε βοηθήσω, μετά χαράς!
    καλή συνεχεία!
    ΥΓ.Στην αριστερή στήλη του blog μου (BARTDRIVER) θα δεις κάποια banners, είναι blogs με πολλές και ενδιαφέρουσες εφαρμογές.Μπορείς να ψάξεις και να βρεις τι σου αρέσει,και βήμα βήμα σε οδηγούν πως να τις εγκαταστήσεις. Θέλει προσοχή όμως γιατί με ένα μικρο λαθάκι μπορεί να διαλύσεις το blog σου! Πάντως είναι πολύ εντάξει άτομα και βοηθάνε αν έχεις πρόβλημα και τούς στείλεις email.
    Αααυτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να είσαι καλά, σε ευχαριστώ για τις συμβουλές σου, έχω αρχίσει σιγά σιγά να κάνω κάποιες αλλαγές. Σίγουρα θα μου δώσει αρκετές λύσεις και το δικό σου blog. Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Απίστευτο τραγούδι από ένα Απίστευτο Συγκρότημα για έναν Απίστευτο άνθρωπο..

    Καλή αρχή..

    Καλώς σε βρήκα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όντως Γιώργο, ακριβώς έτσι είναι μιας και η Κατερίνα πέτυχε αυτό που ήθελε αφού ακόμα και σήμερα νέα παιδιά ενδιαφέρονται για τη ποίηση της. Οσο για τα Διάφανα τι να πούμε...

    Ευχαριστώ

    Εγώ καλώς σε βρήκα

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαραμπού (Ν. Καββαδίας)

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο, πως τις γυναίκες μ' ένα τρόπον ύπουλο μισώ κι ότι μ' αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω. Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσι και κοκό, πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο, κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές, σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο. Ακόμα, λένε πράματα φριχτά πάρα πολύ, που είν' όμως ψέματα χοντρά και κατασκευασμένα, κι αυτό που εστοίχισε σε με πληγές θανατερές κανείς δεν το 'μαθε, γιατί δεν το 'πα σε κανένα. Μ' απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά, και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη, κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω στο χαρτί, εκείνο, που παντοτινή κρυφή πληγή μου εγίνη. Ήμουνα τότε δόκιμος σ' ένα λαμπρό ποστάλ και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία. Τότε τη γνώρισα - σαν άνθος έμοιαζε αλπικό - και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία. Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική, κόρη ενός πλούσιου

Στην Αιωνιότητα

Να ξυπνήσω πεθαμένος και να μ' έχεις αγκαλιά, θα ήμουνα ευτυχισμένος τι κι αν ήμουν μακριά. Θα ήμουνα εγκλωβισμένος μα χαρούμενος ξανά, αφού το δικό σου χάδι θα ένοιωθα παντοτινά Και τα μάτια μου θα κλείσεις με ένα άγγιγμα απαλό, τον σταυρό μου να κρατήσεις να τον έχεις φυλαχτό. Στη χλωμή μου όψη τώρα βλέπεις όλη τη ζωή, που εσύ μου είχες χαρίσει κι έγινε μοναδική. Το σκοτάδι δεν θα απέχει πια καθόλου από το φως και τα βράδια που κοιμάσαι θα έρχομαι πιο ζωντανός. Σαν σκιά μες το σκοτάδι, σαν αέρας απαλός, σαν ανέμελη φιγούρα που την έστειλε ο Θεός. Δεν μπορείς να πιστέψεις πως ο Θάνατος είναι η ζωή. Αιώνια κουβέντα χαμένη σε σιωπή νεκρική. Δεν μπορείς να πιστέψεις πως έτσι θα είμαι πάντα εκεί. Αγγέλου σημάδι θα έχει κάθε φιλί. Καλή σας μέρα. Όπως σας έχω υποσχεθεί κάθε περίπου δέκα αναρτήσεις θα ανεβαίνει κάποιο τραγούδι είτε δικό μου είτε όποιου φίλου επιθυμεί να ανεβάσει κάτι δικό του. Μιας και προς το παρόν η προσπάθεια που γίνεται να ανεβαίνουν στίχοι και

Τετραγωνισμένα Φύλλα (Γιώργος Τσίγκος & Οι Μαύροι Κύκλοι)

Τετραγωνισμένα φύλλα φύλλα πουλημένης έκφρασης φιγουράρουν αποβλακωτικά πίσω από πάγκους με χυμένα σκουπίδια Έγινε το rock στίβες αποτσίγαρων από πελάτες pub που τραβολογιούνται από χιλιοτυπωμένες φάτσες λόγια και παραγγελιές για κανάλια φυγής Ταβέρνα , καφετέρια , pub στρατόπεδο , σπίτι Πάλι απ` την αρχή. Κόλλησαν όλα στο μυαλό μου σαν χυμένοι καφέδες ξεραμένοι στα ίδια λουστραρισμένα τραπεζάκια. Έμποροι μεταπουλούν την ευχαρίστηση με δόσεις άφιλτρων χειμάρων κοροϊδίας σ' αντάλλαγμα χρυσάφι και πιοτό για παραλλαγή Ο χοντρός με την κοιλιά με λιγουρεύεται πίσω απ` τον πάγκο ασθμαίνοντας μια ανάγκη μου κολλημένο κατοστλαρικο στη γυαλιστερή καράφλα του. Ένα τσιγαράκι ρε φίλε. Ένα τσιγάρο ακόμη. Να το κόψω. Να κόψω τον πονοκέφαλο που τσεκουρώνει ύπουλα το κανάλι των σπερμάτων. Φαντάρια με μπλουζάκια παρελθοντολογικών νοήσεων μηρυκάζουν χαμένες ανάσες μέσα σε στενά μπλού-τζιν που ξεβάφουν αίμα και θειάφι. Ξεράσματα ποτάσας ζητούν κατοικία ζά