Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Με πνίγεις (Σωκράτης Μάλαμας)



Mε κλάματα και απειλές
μ' ανοησίες και ψευτιές
σκηνές τα βράδια που γυρνώ
και μια κοιλιά ως το λαιμό.
Mε πνίγεις?

Eλα πουλί μου, ξέχασέ τα όλα
η τυραννία είναι τέχνη υψηλή
το θέατρό σου είναι μισό
και το κουράγιο μου λειψό πως να σταθώ;

M' αφορισμούς και με λυγμούς
με φόβους και με εκβιασμούς
κρατάς στο χέρι τα κλειδιά
μου φαρμακώνεις τα όνειρα
με πνίγεις, με πνίγεις

Eλα πουλί μου, ξέχασέ τα όλα
η τυραννία είναι τέχνη υψηλή
μια κομμωδία που αντηχεί στυφά
σα κούφια ώρα που μας κυνηγά

Eλα πουλί μου, ξέχασέ τα όλα
η τυραννία είναι τέχνη υψηλή
το θέατρό σου είναι μισό
και το κουράγιο μου λειψό πως να σταθώ;

Με πνίγεις... ένας τίτλος που τα λέει όλα, τόσο λιτός μα τόσο περιεκτικός. Το συγκεκριμένο τραγούδι με στίχους και μουσική του Σωκράτη Μάλαμα είναι ένα από τα αγαπημένα μου αυτού του καλλιτέχνη και χρονολογείται αν θυμάμαι καλά γύρω στο 1991. Παλιό και αγαπημένο. Αν και ο Σωκράτης στις συναυλίες του δεν μας κάνει το χατίρι και το παίζει σπάνια, περίπου μια φορά τα 10 χρόνια (μπορεί και να υπερβάλω λίγο ας μας βοηθήσουν οι φίλοι σε αυτό). Το καλό με τα καλά-ποιοτικά κομμάτια είναι ότι ο καθένας δίνει και διαφορετική ερμηνεία στους στίχους, ανάλογα με τα προσωπικά του βιώματα. Καλά, για τη μουσική ας μη μιλήσω εδώ η κιθάρα έχει τον απόλυτο λόγο και περιστοιχίζει το κομμάτι και τη μαγική φωνή του Σωκράτη με τρόπο που μόνο αυτός ξέρει καλά. Ας δούμε λοιπόν τί μπορεί να μας πνίγει. Μας πνίγουν οι εξαρτήσεις είτε πρόκειται για ναρκωτικά (συμπεριλαμβάνω και το αλκοόλ) είτε πρόκειται για αγάπη και έρωτα. Άλλες καλές άλλες κακές εξαρτήσεις, όλες έρχεται η στιγμή που μας πνίγουν. Μέσα από εκβιασμούς μας οδηγούν σε μία ψυχολογική ίσως και σωματική τυραννία. Δύσκολα μπορείς να ξεφύγεις και πάντα έχουν αυτές τον πρώτο λόγο. Υπάρχει ένταση και ένα θέατρο παραλόγου παίρνει το πάνω χέρι, δεν μπορείς να αντιδράσεις παρά μόνο να φωνάξεις ή να γράψεις ένα τραγούδι σαν κι' αυτό. Ένα αριστούργημα που για τους δικούς σου λόγους δεν θες να το πολυθυμάσαι και το παίζεις μόνο όταν πραγματικά το αισθάνεσαι. Μπράβο Σωκράτη που από τότε μέχρι τώρα μας προσφέρεις μοναδικά τραγούδια που μας συνοδεύουν σε όλες μας τις στιγμές.

Ακούστε το



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαραμπού (Ν. Καββαδίας)

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο, πως τις γυναίκες μ' ένα τρόπον ύπουλο μισώ κι ότι μ' αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω. Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσι και κοκό, πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο, κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές, σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο. Ακόμα, λένε πράματα φριχτά πάρα πολύ, που είν' όμως ψέματα χοντρά και κατασκευασμένα, κι αυτό που εστοίχισε σε με πληγές θανατερές κανείς δεν το 'μαθε, γιατί δεν το 'πα σε κανένα. Μ' απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά, και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη, κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω στο χαρτί, εκείνο, που παντοτινή κρυφή πληγή μου εγίνη. Ήμουνα τότε δόκιμος σ' ένα λαμπρό ποστάλ και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία. Τότε τη γνώρισα - σαν άνθος έμοιαζε αλπικό - και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία. Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική, κόρη ενός πλούσιου

Στην Αιωνιότητα

Να ξυπνήσω πεθαμένος και να μ' έχεις αγκαλιά, θα ήμουνα ευτυχισμένος τι κι αν ήμουν μακριά. Θα ήμουνα εγκλωβισμένος μα χαρούμενος ξανά, αφού το δικό σου χάδι θα ένοιωθα παντοτινά Και τα μάτια μου θα κλείσεις με ένα άγγιγμα απαλό, τον σταυρό μου να κρατήσεις να τον έχεις φυλαχτό. Στη χλωμή μου όψη τώρα βλέπεις όλη τη ζωή, που εσύ μου είχες χαρίσει κι έγινε μοναδική. Το σκοτάδι δεν θα απέχει πια καθόλου από το φως και τα βράδια που κοιμάσαι θα έρχομαι πιο ζωντανός. Σαν σκιά μες το σκοτάδι, σαν αέρας απαλός, σαν ανέμελη φιγούρα που την έστειλε ο Θεός. Δεν μπορείς να πιστέψεις πως ο Θάνατος είναι η ζωή. Αιώνια κουβέντα χαμένη σε σιωπή νεκρική. Δεν μπορείς να πιστέψεις πως έτσι θα είμαι πάντα εκεί. Αγγέλου σημάδι θα έχει κάθε φιλί. Καλή σας μέρα. Όπως σας έχω υποσχεθεί κάθε περίπου δέκα αναρτήσεις θα ανεβαίνει κάποιο τραγούδι είτε δικό μου είτε όποιου φίλου επιθυμεί να ανεβάσει κάτι δικό του. Μιας και προς το παρόν η προσπάθεια που γίνεται να ανεβαίνουν στίχοι και

Το παπάκι (Νικόλας Άσιμος)

Έχω ένα παπάκι να μου κάνει πα να μου κάνει πα, πα, πα Και ένα κουνελάκι που όλο μου κουνάει που όλο μου κουνάει τ' αφτιά Και δε μου καίγεται καρφί αν εσύ περνάς και δε μου ξαναμιλάς Ίσως να ξανάρθεις όταν θα έχω πια όταν, θα έχω πια χαθεί κι ή θα μ' έχουν θάψει ή θα έχω μα- ή θα έχω μαραθεί Και ας μη σου καίγεται καρφί Και ας συνήθισες και ας συνήθισες και εσύ "Δεν είμαι συν-θέτης είμαι πλην-θέτης" είχε πει ο Νικόλαος Ασημόπουλος σε συνέντευξη που είχε δώσει στον Γιώργο Βιδάλη δέκα μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Ένας σεμνός καλλιτέχνης, με όλη τη σημασία της λέξης που δεν άντεξε το σύστημα. Έλεγε "με λένε Νικόλα Άσιμο ούτε Νικόλαο, ούτε Νίκο, ούτε Ασημόπουλο. Άσιμο, και με γιώτα".Τα λόγια είναι περιττά όμως ας τον θυμηθούμε μέσα από ένα σπουδαίο τραγούδι του. Το παπάκι είναι ένα τραγούδι που το έγραψε ο Άσιμος για να κοιμίζει την κόρη του. Την πρώτη φορά που το άκουσα δεν μου πέρασε καν από το μυαλό ότι πρόκειται για νανούρισμα. Είναι