Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αντικαταπληκτικά (Παύλος Παυλίδης)


"Στέκεται στην πόρτα κοιτάζει αν έχει κλείσει όλες τις βρύσες και τα φώτα,
κλειδώνει 7 φορές ξέρεις δεν είναι όπως πρώτα, πρέπει πάλι να αλλάξει κλειδαριά.
Κίνηση στο δρόμο μέσα απ το αυτοκίνητο κοιτάει τον αστυνόμο που κοιτάζει τα παιδιά ,
τα παιδιά κοιτάνε έναν κόσμο που οι βιτρίνες χρόνια τώρα αντανακλούν πια τόσο καταπληκτικά.

Χαίρετε διατάξτε, μαζί με τα σκουπίδια σας πετάξτε με ή αλλάξτε μου τα φώτα
τελικά είχατε δίκιο το αυγό έκανε την κότα κύριε διευθυντά.
Κι ύστερα στο σπίτι διαδίκτυο ενημέρωση εκπομπές για τον πλανήτη αντικαταθλιπτικά ,
βγαίνει στο μπαλκόνι πηδάει και σκοτώνετε, μετά διαφημίσεις και μετά τα αθλητικά.

Όμως τι ωραία ήταν όνειρο θα βγει με την παρέα και με εκείνο τον κακόμοιρο
θα πέσει στο κρεβάτι τι μαρτύριο, η αγάπη ξυπνητήρι στις 7.
Μες στη λεωφόρο παρατάει το αυτοκίνητο,καλεί ασθενοφόρο και πετάει τα κλειδιά,
μέσα από την τσάντα βγάζει το περίστροφο πριν απ τα 30 είδε ήδη αρκετά.
Καταπληκτικά ,καταπληκτικά, καταπληκτικά αντικαταπληκτικά..."

Ας ξεκινήσουμε με ένα απίστευτο τραγούδι από το τελευταίο album του Κύριου Παύλου Παυλίδη. Κάθε φορά που βγάζει ένα τραγούδι ο εν λόγω καλλιτέχνης είναι σαν να αγγίζει έστω για λίγο τη ψυχή μου. Ήμουνα στο δρόμο με το αυτοκίνητο και κατέβαινα τη Κατεχάκη ενώ ξαφνικά ηχεί στα αυτιά μου το συγκεκριμένο τραγούδι. Από εκείνη τη στιγμή αποφάσισα να πάρω ποδήλατο. Δεν είναι αστείο με άγγιξε τόσο πολύ που σκέφτηκα όχι δεν θα συνεχίσω έτσι. Και δεν έχω φτάσει και τα τριάντα ακόμα. Που πήγανε εκείνες οι εποχές που ακούγαμε από τους γονείς μας με νοσταλγία, οι εποχές που κοιμόντουσαν στην αυλή του σπιτιού τους σε κάποια επαρχία χωρίς κανένα φόβο. Που πήγανε εκείνες οι εποχές που έπαιρνες το ποδηλατάκι σου και πήγαινες στη δουλειά σου χωρίς να φοβάσαι μη σε σκοτώσουνε οι βιαστικοί ασυνείδητοι ή συνειδητοποιημένοι οδηγοί. Βλέπεις τότε τα αυτοκίνητα ήταν μετρημένα και τα καυσαέρια τους δεν είχαν μολύνει τόσο την ατμόσφαιρα. Οι άνθρωποι τότε δεν φορούσαν χειρουργικές μάσκες για να κατέβουν μια βόλτα στο κέντρο αλλά φορούσαν το πιο μεγάλο τους χαμόγελο και χαιρετούσαν όλο τον κόσμο, κοιτάγανε στα μάτια τον συνάνθρωπο και όχι στο πορτοφόλι. Που πήγαν οι εποχές που η αστυνομία δεν έπαιρνε ένα όπλο και έκανε του κεφαλιού της, και ας μην υπήρχε τότε ο αστυνομικός της γειτονιάς. Τότε ο κόσμος δεν κοίταζε με αγάπη τις βιτρίνες και τα υλικά αγαθά αλλά κοίταζε με αγάπη τον διπλανό του. Τα αισθήματα δεν είχαν δώσει ακόμα τη θέση τους στα ακριβά ρούχα, στα gadgeτάκια, στα μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητα και στα διάφορα με θέα ή χωρίς ακίνητα. Βλέπετε τότε άλλα πράγματα μας φαίνονταν καταπληκτικά. Οι μισθοί ήταν ανάλογοι με αυτά που προσέφερες και σίγουρα ο βασικός δεν ήταν 592 ευρώ. Οι διευθυντές πλέον θέλουν να τους φτιάχνεις καφέ να τους ψωνίζεις από το super market να τους φτιάχνεις την ιστοσελίδα της εταιρίας τους και να συμφωνείς και με ότι λένε ακόμα και αν έχει αποδυχθεί πλέον επιστημονικά ότι η κότα έκανε το αυγό (με μία αναζήτηση στο διαδύκτιο θα το διαπιστώσετε). Αφήστε αυτό το "χαζοκούτι", αφού είσαι ρομποτάκι στη δουλειά, γυρνάς και είσαι χειρότερο ρομπότ στο σπίτι. Παίρνεις θέση μπροστά στη τηλεόραση και κάθεσαι με τις ώρες και χαζεύεις οτιδήποτε μπορεί να δείξει. Από ειδήσεις μέχρι τηλεμάρκετινγκ. Βέβαια θα μου πείτε τι κακό έχει το τηλεμάρκετινγκ. Εντάξει θα συμφωνήσω αλλά, ειδήσεις; Καλύτερα να πηδήξω από το μπαλκόνι που λέει και το τραγούδι (βέβαια με άλλο ύφος και σκοπό το αναφέρει ο αγαπητός Παύλος αλλά μου επιτρέπετε κι ένα αστειάκι). Το πρόβλημα ξέρετε ποιο είναι όμως; Δεν είναι όλα τα παραπάνω, αυτά τα κάνουμε όλοι και θα συνεχίσουμε να τα κάνουμε. Το πρόβλημα είναι ότι μας φαίνονται φυσιολογικά και σε πολλούς από εμάς φαντάζουν σχεδόν καταπληκτικά, ενώ αν είχαμε συνειδητοποιήσει ότι κάτι πάει στραβά θα ζητούσαμε αντικαταθλιπτικά. Μιας και το να ακολουθήσουμε έναν εναλλακτικό τρόπο ζωής οι περισσότεροι ούτε που θα το σκεφτόμασταν οπότε πάλι θα πηγαίναμε στην εύκολη και δοκιμασμένη λύση, τα χάπια. Δεν φτάνει που μας τα δίνουν οι πολιτικοί, οι διάφοροι δημοσιογραφίσκοι του κιλού θα τα παίρναμε και μόνοι μας. Η λέξη έρωτας έχει αντικατασταθεί από μία πληθώρα άλλων λέξεων όπως συνήθεια, βόλεμα, ρουτίνα. Βέβαια θα μου πείτε ωραία τα λες αλλά τι να κάνουμε να αυτοκτονήσουμε πριν φτάσουμε τα 30; Κι αν τα έχουμε περάσει τι θα γίνει; Τη πατήσαμε; Όχι βέβαια άλλωστε και στους στίχους του Παυλίδη η κοπέλα καλεί ασθενοφόρο δεν είναι τόσο χαζή, σου λέει κάτσε μήπως τη γλυτώσω τώρα που το συνειδητοποίησα. Ας μάθουμε να ξεχωρίζουμε ποια πράγματα στη καθημερινότητα μας είναι πληκτικά ποια καταπληκτικά και πότε τελοσπάντων χρειαζόμαστε αντικαταθλιπτικά. Ας θυμηθούμε λίγο ιστορίες των παπούδων μας, ας φανταστούμε λίγο τον κόσμο που ζούμε χωρίς νέφος, ας σκεφτούμε πόση αγάπη χωράει στις καρδιές μας και όλα θα γίνουν μόνα τους ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ.

Υ.Γ. Το τραγούδι του Παυλίδη "αντικαταπληκτικά" είναι από το album "αυτό το πλοίο που όλο φτάνει" και είναι καταπληκτικό.

Ακούστε το


Σχόλια

  1. Μου αρέσει πολύ το blog σου. Έχω την εντύπωση ότι άφησα κάποιο σχόλιο πριν απο μέρες, μόνο που δεν το βλέπω, άρα μάλλον δεν το έστειλα ποτέ.
    Όλα τα τραγούδια που ανέρτησες μέχρι τώρα είναι τουλάχιστον σπουδαία.
    Γεια σου φίλε μου mars, θα τα λέμε συχνά πιστεύω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γεια σου και σε σένα. Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Θα ακολουθήσουν και άλλα σπουδαία κομμάτια, κλασσικά αλλά και πιο καινούργια από νέους καλλιτέχνες. Να είσαι καλά, θα τα λέμε σίγουρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαραμπού (Ν. Καββαδίας)

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί
πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο,
πως τις γυναίκες μ' ένα τρόπον ύπουλο μισώ
κι ότι μ' αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω.

Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσι και κοκό,
πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο,
κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές,
σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο.

Ακόμα, λένε πράματα φριχτά πάρα πολύ,
που είν' όμως ψέματα χοντρά και κατασκευασμένα,
κι αυτό που εστοίχισε σε με πληγές θανατερές
κανείς δεν το 'μαθε, γιατί δεν το 'πα σε κανένα.

Μ' απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά,
και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη,
κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω στο χαρτί,
εκείνο, που παντοτινή κρυφή πληγή μου εγίνη.

Ήμουνα τότε δόκιμος σ' ένα λαμπρό ποστάλ
και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία.
Τότε τη γνώρισα - σαν άνθος έμοιαζε αλπικό -
και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία.

Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική,
κόρη ενός πλούσιου Αιγύπτιου όπου 'χε αυτοκτονήσει,
ταξίδευε τη…

Τι να Θυμηθώ (Απόστολος Ρίζος)

Μη πετάει φτερό στο πέλαγο
Και μαντάτο απ' την Αθήνα
Τι να θυμηθώ απ' τα μάτια σου
Που 'χω να τα δω ένα μήνα

Στ' άγρια σοκάκια της ψυχής
Ψάχνω μα δε σ' ανταμώνω
Α, να κοιμηθώ να σ' ονειρευτώ
Που με ξέχασες και λιώνω

Ούτε που σαλεύει το νερό
Ούτε μου μιλούν οι γλάροι
Μου άργησες πολύ, πες μου πως θα 'ρθεις
Πριν να σβήσουνε οι φάροι
Μετά τις δύο πολύ καλές αναρτήσεις ξένου ρεπερτορίου, επιστρέφουμε στο ελληνικό με ένα κομμάτι που όταν το πρωτοάκουσα απλά δεν μπορούσα να το ξεχάσω. Είχε καρφωθεί στο μυαλό μου και το σιγοτραγουδούσα συνέχεια. Το σημερινό μας τραγούδι λοιπόν έχει τίτλο "Τι να θυμηθώ" και μας έρχεται από τον δίσκο "Ένας κύκνος κλαίει" του Απόστολου Ρίζου. Αξίζει να σημειωθεί ότι στίχους και μουσική σε όλα τα τραγούδια του δίσκου έχει γράψει ο Νίκος Ζούδιαρης. Ο οποίος εμπιστεύτηκε το 2001 τον πρωτοεμφανιζόμενο τότε Απόστολο Ρίζο να ερμηνεύσει τα τραγούδια του. Ο απόστολος Ρίζος έρχεται στην Αθήνα 18 χρονών σαν φοιτητής στο πολυτεχνείο. Τ…

Το παπάκι (Νικόλας Άσιμος)

Έχω ένα παπάκι να μου κάνει πα
να μου κάνει πα, πα, πα
Και ένα κουνελάκι που όλο μου κουνάει
που όλο μου κουνάει τ' αφτιά

Και δε μου καίγεται καρφί
αν εσύ περνάς και δε μου ξαναμιλάς

Ίσως να ξανάρθεις όταν θα έχω πια
όταν, θα έχω πια χαθείκι ή θα μ' έχουν θάψει
ή θα έχω μα- ή θα έχω μαραθεί

Και ας μη σου καίγεται καρφί
Και ας συνήθισες και ας συνήθισες και εσύ

"Δεν είμαι συν-θέτης είμαι πλην-θέτης" είχε πει ο Νικόλαος Ασημόπουλος σε συνέντευξη που είχε δώσει στον Γιώργο Βιδάλη δέκα μήνες πριν φύγει από τη ζωή.Ένας σεμνός καλλιτέχνης, με όλη τη σημασία της λέξης που δεν άντεξε το σύστημα. Έλεγε "με λένε Νικόλα Άσιμο ούτε Νικόλαο, ούτε Νίκο, ούτε Ασημόπουλο. Άσιμο, και με γιώτα".Τα λόγια είναι περιττά όμως ας τον θυμηθούμε μέσα από ένα σπουδαίο τραγούδι του. Το παπάκι είναι ένα τραγούδι που το έγραψε ο Άσιμος για να κοιμίζει την κόρη του. Την πρώτη φορά που το άκουσα δεν μου πέρασε καν από το μυαλό ότι πρόκειται για νανούρισμα. Είναι μεν πάρα πολύ τρυφερό δείχνοντας μ…